The Mother Road.

Na ons bezoek aan Monument Valley vertrokken we richting New Mexico, de volgende staat op onze route. New Mexico is een van de grootste staten van de USA en wordt ook wel “land of enchantment” genoemd.

Route 66.
Opeens valt ons oog op een bordje met “Historic Route 66”. Helemaal vergeten dat deze ooit beroemde weg hier langs loopt op zijn route van Chicago naar Los Angeles. Het was John Steinbeck die in zijn meesterwerk “The Grapes of Wrath” deze weg ooit “The motherroad, the road of flight” heeft genoemd.  We konden dus niet anders dan deze weg een stukje volgen. De weg zelf is niet langer in gebruik, maar er zijn gelukkig stukjes van bewaard gebleven. Het blijft een belevenis om hier te rijden. Voor onze motorrijdende vrienden en vriendinnen die het plan hebben om deze route ooit te volgen: Het kan als je je goed inleest en je moet rekening houden met HEEEEEELLLLE slechte stukken weg. Onze camper is op sommige stukjes volledig gedesintegreerd door de gaten en kuilen in de weg.  En zo kwamen we dan uiteindelijk aan in Albuquerque en reden we verder richting Santa Fe.
New Mexico is zo groot dat de regering van de US er ooit haar grootste geheimen onderbracht. Terwijl ik dit schrijf zitten we in Santa Fe en iets ten noorden van ons ligt Los Alamos, de plaats waar ooit heel veel geleerden van over de hele wereld naar toe werden gebracht om te werken aan de ontwikkeling van de atoombom. Iets ten zuiden van ons ligt de “Trinity-site”, de plaats waar ooit de allereerste atoombom ter wereld tot ontploffing werd gebracht. Dat zijn allemaal plaatsen waar we later op onze reis nog meer mee te maken krijgen.

Noord West New Mexico.

New Mexico kent ook nog prachtige andere plaatsen die zelfs terug gaan naar  er voor het bestaan van de huidige Verenigde Staten.  In deze hoek van de US bevinden zijn er veel Indianen reservaten die er meestal heel triest, desolaat een onderkomen uitzien. De historie gaat terug naar ongeveer het begin van onze jaartelling.

Fire and Ice.
Net over de grens van Arizona een New Mexico en net voorbij de steden Gallup en Grants beginnen de “Bad Lands”, ook wel “Malpais” genoemd. Ooit een actief vulkaan gebied en dat is ook goed te zien aan de vele lavavelden.  We hebben daar de Bandera krater bezocht en de Ice cave. Dat laatste is een onderdeel van een grote lavabuis, die voor een deel is ingestort en daarmee een grot vormt waar het zo koud blijft dat het ijs nooit smelt.  De volgende dag werd ons aangeraden een bezoek te brengen aan Acoma Pueblo. Dat dorpje is een onderdeel van het Acoma Indianen reservaat en wordt ook wel Sky City genoemd. Het is beroemd omdat het:
1.  Bewoond is vanaf  ongeveer 600 voor Christus;
2. De oudste kerk van de US huisvest ;
3. De oudste school van de US huisvest
4. Het bijzonder fraai gelegen is, boven op een Mesa en middenin een voor de rest lege vallei.

Call me Fred !
Je kunt Sky City alleen bezoeken onder begeleiding van een gids en vanzelfsprekend waren we weer eens bezoekers 5 en 6 van die dag. Onze gids heet “onuitspreekbaar” en dan gevolgd door Great Bear en Little Turtle of zo iets.  We mogen hem Fred noemen.  Het lijkt misschien een beetje een grapje, maar het werkt ongeveer als volgt. Een kind wordt geboren en krijgt een naam. Bijvoorbeeld Jan en dan moet er ook nog een familienaam (clan) aan gekoppeld worden. De Indianen kennen een matriarchaal systeem (erfrecht via de vrouwelijk lijn).  De clannaam van zijn moeder is Bear en dat wordt dan Big Bear. De clannaam van de moeder van zijn vader is Turtle en dat wordt little Turtle. Het resultaat is dus: Jan Big Bear Little Turtle. Dat principe kan nog voortgezet worden tot ongeveer 4 achternamen.

Santa Fe.
En nu zijn we dus in Santa Fe. Een prachtige plaats waar veel moois te zien is. Het is wederom prachtig weer en we hebben besloten een beetje pauze te houden.  Wat rondwandelen in het kleine centrum vol met  gebouwen in pueblo en adobe stijl. Het hangt overal vol met gedroogde chilipepers en het hele centrum is vergeven van de sieradenwinkels.  Dankzij onze reisgids hebben we een prachtig klein motel gevonden op loopafstand van de plaza. Morgenochtend (donderdag 5 februari 2009) gaan we weer verder naar het zuiden en zullen dan White Sands gaan bezoeken.

Liefs,
Maarten en Jet

Monument Valley

30- 31 Januari

Hoewel de rest van de verenigde Staten gebukt gaat onder vreselijk koud en miserabel winterweer krijgen wij het steeds warmer. De hoofdrichting van onze reis is nu steeds verder naar het zuiden met hier en daar een zijweggetje.  Op de route vanaf Mesa Verde komen we op een bijzonder punt in de USA.
Four Corners.
Four Corners is vergelijkbaar met ons Drielandenpunt in Vaals. Alleen op dit punt in de USA komen 4 Staten samen. Bijzonder is  ook dat dit punt midden in het zogenaamde Navajo reservaat ligt. Utah, Arizona, Colorado en New Mexico komen hier samen.  Je MOET $5 betalen om dit punt te mogen zien.  Behalve dit punt staan er omheen gedrapeerd een aantal houten hutjes waar de lokale autochtone Indiaan zijn met de hand vervaardigde zilversmeedkunsten of prullaria van lager allooi aan de man probeert te brengen.  We hebben hier welgeteld 10 minuten doorgebracht en toen zijn we maar direct links en rechts over de grens springend naar Monument Valley gereden. Onderweg weer die eindeloze wegen, maar deze keer een weg met tranentrekkend mooi uitzicht. We hebben de camper op een geven moment midden in de woestijn neergezet, een kopje koffie gebrouwen en een uur lang genoten van het uitzicht.

Camping en supermarkt.
De camping hadden we weer vrijwel voor ons zelf en wederom eersterangs uitzicht op de  Mesas (tafelberg). Bij de lokale Navajo supermarkt is het uitzicht ook geweldig. Voor jullie hebben we in de foto verzameling een paar illustratieve plaatjes toegevoegd !!
Tocht door Monument Valley.
De volgende dag hebben we met een lokale gids de geheimen van Monument Valley leren kennen. De Mesas kun je zelf wel zien (van mijlen ver zelfs), maar de echte schoonheid ligt verborgen in de vele canyons, die je dus alleen kunt bezoeken onder begeleiding van een gids.  Prachtige tocht met een soort omgebouwde jeep, heerlijke hamburger lunch op het kampvuur in een verborgen hoekje van het park. Je komt hier werkelijk ogen te kort. De wind, het water en de temperatuurverschillen zorgen hier voor bijzonder natuurlijke kunstwerken. De kleurschakering is zelfs op de foto’s nauwelijks te reproduceren. Een en dezelfde rots heeft gedurende de dag wel 20  verschillende kleuren. Ook fraai om te zien zijn de vele arches (bogen). Ook van al dit moois een selectie bij de foto’s.
Leuke dingen.
Ergens op deze tocht kom je bij John Ford’s Point. John Ford was een beroemde regisseur van ontelbare films, waarvan heel veel met de bekende John Wayne. Op dat punt staan een paar houten hutjes, kraampjes met zilverwerk (ja, ja alweer!) en een oude caravan waar je in betere tijden cola en koffie kon kopen. De grote attractie is echter dat ,via een voor ons onbekend gebleven geheim signaal, opeens uit een van die houten hutjes een als John Wayne verklede Indiaan ( Oh, ironie) op een wat stoffig paard komt sjokken die dan pontificaal midden voor het grandioze uitzicht gaat staan. Mocht je nu voldoende moed hebben om dit bijzonder exemplaar op de foto te zetten dan kost je dat $ 2.
Een bijzonder ingenieuze manier van geld verdienen, want het is wel een bijzonder plaatje.
Aan het einde van de prachtige tocht wordt er toch nog wat persoonlijke informatie uitgewisseld. Henriette verteld onze gids dat we zelf op een woonboot wonen. De lieve mevrouw moet dat verhaal nog zeker twee keer herhaald krijgen en gelooft het nog steeds niet. Of we alsjeblieft zo vriendelijk willen zijn om een foto te sturen van deze bijzondere wijze van wonen, want dat was toch werkelijk ongelofelijk.

De volgende keer gaan we het hebben over New Mexico, atoombommen, UFO’s en wat we nog meer tegen zullen komen.

Liefs,

Maarten en Jet

Stoffige hoekjes !

30 januari 2009

Na al die kou moesten we toch weer verder naar het zuiden om daar hopelijk een beetje zonneschijn en warmte te tanken. Op de kaart zagen we al Poncha Springs en Mineral Hot Springs staan dus met de warmte zou het wel goed komen. Eerst nog een vrij hoge bergpas en daarna geloofde we onze ogen niet. Een enorme vallei , omsloten door hoge bergen met een kaarsrechte weg er dwars doorheen.  Zo’n weg waarbij het einde in de horizon verdwijnt.

Great Sand Dunes

Links van ons de machtige Sangre de Christo bergen en voor ons uit ergens in een “hoekje “ van de vallei het Great Sand Dunes National Park. De zon schijnt uitbundig en de temperatuur loopt al een beetje op. We zijn weer eens bezoeker nummer 3 en 4 van dit prachtige Nationale Park.  Een bijzonder landschap dat in scherp contrast staat met de sneeuwbedekte bergen op de achtergrond. Om die vallei weer uit te komen moeten we toch weer een hoge bergpas over en het wordt helaas weer steenkoud. We besluiten in het dorpje Pagosa Springs in een hotel te overnachten. Het hele dorp stinkt naar zwavel, maar we vinden gelukkig een heel aardig restaurantje aan de San Juan rivier.  De volgende dag staat in het teken van onze laatste grote stop in Colorado.

Mesa Verde

Het Mesa Verde National Park in het Zuidwesten van Colorado is een absolute aanrader. Dit park bevat heel veel rotswoningen van de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. Zij verbleven eerst in een soort afgedekte kuilen en na verloop van tijd gingen ze onder de kliffen in het zachte gesteente wonen.  De eerste bewoners zo rond 1 na christus en de laatste bewoners zijn om onbekende redenen zo rond 1300 AD vertrokken.

or jullie hebben we weer een aantal foto’s  gepubliceerd, waarop je hopelijk goed de weidsheid van het landschap kunt zien en vanzelfsprekend wat mooie plaatjes van de twee stoffige hoekjes: Great Sand Dunes en Mesa Verde.

Liefs van Maarten en Jet en de volgende keer zijn we in Monument Valley!

Koud, He !!! 28 januari 2009

28 januari 2009

Na 14 dagen fantastisch snowboarden en skiën met onze lieve vrienden Pim en John werd het tijd om afscheid van ze te nemen. In de vroege ochtend brachten we dit komisch duo naar het vliegveld van Denver en moesten daarna zelf onze camper op gaan halen. Dat ging eigenlijk zonder al teveel problemen.

Inkopen doen.

De volgende opgave is dan inkopen te doen om de volgende zes weken een beetje comfortabel door te brengen. Gelukkig was “Walmart” in de buurt en konden we voorraden, dekens, drank etc inslaan.

De eerste nacht zijn we in de buurt van Denver gebleven om de camper verder in te richtten en vast te wennen aan ons nomadenbestaan. Ook hebben we de route bestudeerd die we ongeveer willen gaan volgen. Na een uitstekend eerste nacht in Ft. Collins zijn we verder de “Rockies” ingereden. Aan het einde van de middag kwamen we zo uit bij het plaatsje “Nederland”. Te mooi om waar te zijn natuurlijk.

Nederland.

Een piepklein plaatsje met toch weer een mooi skigebied. Aangezien het al de hele dag had gesneeuwd hebben we besloten de nacht door te brengen in Nederland en de volgende ochtend natuurlijk nog even in de verse “champagne powder” sneeuw te gaan boarden. Wat een geweldige mooie afdalingen. Wel behoorlijk koud, maar dat kon nog erger bleek later.

Na Nederland vervolgde we onze weg door de Rockies naar het zuiden. Onze halteplaats voor de nacht werd Colorado Springs. Wellicht bekend vanwege de nabijheid van Cheyene Mountain, de “TOP SECRET ” plaats waar NORAD is gevestigd. Mocht WO III uitbreken zeker geen plaats waar je dan moet zijn. IN ieder geval hebben we een steenkoude nacht doorgebracht op de KOA camping. Gelukkig heeft de camper een goede verwarming, maar buiten was het ongeveer – 18. De ijspegels hingen aan de dakluiken.

Royal Gorge Bridge

Na het bijtanken van extra propaangas voor de verwarming zijn we via adembenemend mooie wegen naar Royal Gorge Bridge gereden. Normaal gesproken bezocht door duizenden Amerikanen per dag waren wij bezoeker nummer 6 en 7 en volgens mij zijn er na ons ook geen bezoekers meer gekomen. Wederom een fantastisch landschap en een duizelingwekkend hoogteverschil tussen de brug en de diep daaronder stromende ARKANSAS rivier . Om het nog leuker te maken kun je met een heel steil tandradbaantje afdalen in de canyon en daar naast de spoorbaan en de rivier lopen. Dat hadden we beter NIET kunnen doen. Het leek wel of we in een diepvrieskist aan het afdalen waren. Het moet zeker een graad of 20 onder nul zijn geweest daar beneden bij de rivier. Na amper 5 minuten begaf de fotocamera het van de kou en wij zijn zelf zo snel mogelijk weer naar boven gegaan. We liggen nu in een hotel te ontdooien en dit verhaaltje te schrijven.

Tot de volgende keer !

Maarten en Jet

Snowboarding USA

Breckenridge 20 januari 2009

Een historische dag in de Amerikaanse geschiedenis. Vanochtend is de eerste “zwarte” president van de Verenigde Staten beëdigd. Een paar miljoen enthousiaste Amerikanen in Washington en driekwart van de rest voor de televisie. Ik schrijf dit bericht op de veranda van de Breckenridge Mountain Lodge, ons verblijf voor 3 dagen in het mooiste skigebied van Colorado. Het weer is uitzonderlijk goed. Strak blauwe lucht, prachtige sneeuw en een grandioos uitzicht op ‘10 miles’ Rocky Mountains. Er wordt nog nieuwe poedersneeuw verwacht rond donderdag en dan gaan we helemaal los op deze 4 aaneengesloten ’peaks’.

Hoe het begon?

Vanuit Amsterdam zijn we rechtstreeks naar Atlanta (Georgia) gevlogen. Onderweg behoorlijk veel turbulentie, maar boven Groenland was het ook glashelder. Wat een fantastisch uitzicht op dit land van de eeuwige sneeuw en ijsvelden.  Ademloos hebben we voor het raampje gezeten. Vanuit Atlanta en van de strenge douane mochten we uiteindelijk doorreizen naar Denver. Bij het uitstappen konden we nog net een glimp opvangen van de Rocky Mountains die net zichtbaar waren als voorgrond van de zonsondergang. De volgende ochtend meteen doorgereden naar onze eerste bestemming: Winterpark (Colorado). Bergen sneeuw en ook nog wat verse sneeuw terwijl we door een fantastisch landschap reden. Na drie dagen snowboarden en skiën in n Winterpark en het naastgelegen May Jane vertrokken we in onze fraaie 4-wheel drive naar Steamboat Springs. Het voormalige mijnwerkersstadje is maar heel klein en erg sfeervol. Ook daar hadden we volop verse sneeuw en het gebied leent zich uitstekend om je een aantal dagen te vermaken. Vanuit Steamboat ging de reis verder naar het wereldberoemde Vail en Beaver Creek. Wat een ongelofelijk groot gebied. Vail is lastig omdat de mooiste hellingen in het zogenaamde Blue Basin zijn gelegen en dat kost even tijd om daar te komen. Eerst liften op de frontside, dan de backbowls om dan uiteindelijk in Blue Basin aan te komen. Net op tijd om een paar fraaie afdalingen te maken en dan weer om te draaien om op tijd weer terug naar de frontside te komen. Wat dat betreft is het eenvoudiger om in Beaver Creek te gaan spelen. Kilometerslange afdalingen ( de langste is bij 7,5 kilometer lang.) In Vail hadden we de beschikking over een fraai appartement. Dat was maar goed ook, omdat Henriette behoorlijk verkouden werd en dus een dagje thuis wilde blijven.

Breckenridge.

Wat een fantastisch mooi, maar wederom klein plaatsje. We zijn vandaag na de inauguratie van Barack Obama en tijdens zijn speech naar Breckenridge gereden. Een kippeneitje vanuit Vail. Zoals gezegd is het fantastisch weer en de pistes liggen er heel fraai bij. Vanmiddag heb ikzelf een afspraak met Tom en Tina Sjogren van Exlorerersweb, de mensen die mij zeer hebben bijgestaan tijdens de K2 expeditie. We gaan eerst maar eens een biertje drinken en dan waarschijnlijk een hapje eten. Die hapjes eten moet je overigens niet al te letterlijk nemen. De porties zijn Amerikaans en dat betekent voor mijn maag dat een bestelling voldoende is om een hele week te eten.

Howdy en tot de volgende keer.

NB  Ik heb alvast wat foto’s  gepubliceerd om in de stemming te komen.

Pasen 2008 Haus im Ennstal

Het was al weer acht jaar geleden dat we in Haus waren. Voorheen kwamen we hier regelmatig met Pasen om te vliegen en om te skieen of snowboarden. Het werd de hoogste tijd voor een nostalgisch tripje naar Oostenrijk.

Het was volop genieten omdat er vrijwel elke dag grote pakken verse poedersneeuw kwamen neerdwarrelen.

Roland heeft nog fraaie fotos genomen en die kun je hier vinden.

Zelf heb ik een video gemaakt met mijn nieuwe helmcamera. Kijk maar even in de videosectie van deze website.

Marokko 2007

Eindelijk was het dan zo ver dat ik 14 dagen op reis kon met mijn mede paragliding piloten. Een prachtige reis door Marokko met als gevolg een enorme stapel fotos die goed weergeven dat we met zijn allen mooi hebben gevlogen, fantastische landschappen hebben mogen aanschouwen en ook nog heerlijk hebben gegeten.

Onderstaand een aantal linkjes naar de diverse fotoalbums van deze bijzondere reis:

Mike heeft mooie fotos verzameld .

Gijsbert en Anniek hebben een diaserie.

Minoek was de allereerste met het publiceren.

Vriend Jan heeft ook een stapeltje.

Eerste bericht.

Het moest er toch een keer van komen. Dat vele reizen maakt het niet eenvoudig op de hoogte te blijven waar Ekko eigenlijk is. Dit is de plaats waar je dat te weten kunt komen. Ik probeer zo vaak mogelijk een berichtje te schrijven waar ik uithang.

Dat laatste kan letterlijk bedoeld zijn. Een van mijn hobbies is tenslotte paragliding en dan hang je wel eens wat rond.