Bangkok.
Na twee dagen weer terug met de boot en dan met de bus naar Bangkok, ons laatste stopje voor dat we het ijskoude Nederland weer gaan opzoeken. Dat nieuws is het gesprek van de dag onder degene aan wiens vakantie snel een einde gaat komen. Er wordt zorgelijk geïnformeerd of vliegvelden wel open zullen zijn en er niet al te grote vertragingen zullen zijn. Wij wachten dat maar even af en hopen er het beste van. Tot nu toe staat onze vlucht gewoon genoemd zonder enige vertragingen.
Vaarwel.
Voor ons nadert het einde van deze mooie reis. De souvenirtjes zijn gekocht en vanzelfsprekend ook een paar voor onszelf voor het steeds maar uitdijende toilet-museum. Wees niet benauwd, ook voor jullie! brengen we wat mee. Al met al was het een prachtige reis waar we beide met veel plezier aan terug zullen denken.

Terwijl ik dit typ zit ik op een terras voor ons hotel in de beroemde en beruchte Khao San Road in Bangkok. Het is een graad of dertig en het loopt naar het einde van de middag. Happy Hour is hier net begonnen en veel mensen beginnen met de voorbereidingen van Kerstmis dat ook hier groots gevierd wordt. Overal staan exorbitant versierde kerstbomen en niets is zo vreemd om in deze bloedhitte een liedje te horen spelen op de achtergrond over een White Christmas.

Wij wensen jullie allemaal hele prettige kerstdagen, alvast een goed nieuw jaar en weldra zien we jullie weer in levende lijve!

Het gaat jullie goed!
Veel liefs,
Maarten en Jet

LET OP!

Ik zit weer achter een werkende computer en zie nu pas dat het vorige bericht over Siem REap helemaal niet is gepubliceerd. De foto’s staan wel in een mapje, maar het verhaaltje ontbreekt. Ik ga dat zo meteen nog een keertje publiceren. Dat staat dan als het goed is onder dit berichtje.

We zijn ondertussen aangekomen in het zuiden van Thailand, maar dit is het verhaal over battambang met de bijbehorende foto’s.

Vanuit de relatieve luxe van het Hotel in Siem Reap moesten we wederom met de boot verder naar Battambang. Niets eens zo heel ver weg, maar uiteindelijk bleek het ons acht volle uren te kosten om er te komen. Eerst naar de haven van Siem Reap naar een wat aftands bootje. In het begin was het nog rustig aan boord, maar al snel werd het voller en voller. Tot het punt bereikt werd dat ons visioenen van gezonken veerboten voor de ogen stond. Precies op dat precaire moment kwam de lokale havenpolitie die met zacht drang een deel van de passagiers weer van het bootje haalde en de kapitein opdracht gaf toch maar een tweede bootje in te zetten op deze route. Na een vertraging van een uurtje vertrokken we dan uiteindelijk uit de haven van Siem Reap.

Delta en Mangrove.
Na nog geen vijf minuten varen stoppen we alweer om te tanken. Naast ons meert ons zusterbootje af en dat blijkt nog niet half vol te zitten. Onze kapitein kijkt ons hoopvol aan en nodigt ons uit in het halfvolle bootje plaats te nemen omdat het “same- same” is. Met ander woorden het maakt niet uit, want dezelfde bestemming. Jet en ik hoeven niet lang na te denken en springen in het andere bootje. Dan vertrekt het kleine konvooi richting Battambang. Nu het regenseizoen voorbij is daalt het waterpeil elke dag wel iets. Ons was al verteld dat het daardoor mogelijk was dat de tocht wat langer zou duren. Niet lang na ons definitieve vertrek draait het bootje richting , wat lijkt op de oever van de rivier en vaart recht het struikgewas in. Wij denken eerst nog dat de stuurinrichting het had begeven, maar het blijkt de daadwerkelijke vaarroute te zijn. Nu het water zakt varen we in feite door de toppen van bomen en struiken door. Voor op de boeg staat een vriendelijk mannetje met armbewegingen de route aan te duiden. De takken schrapen langs onze boot en meerdere keren moeten we bukken of wegduiken voor overhangende takken. Onderweg moet meerdere keren ook de boot stilgelegd worden, of zelfs omdraaien om een vaarbaar stukje te vinden. Het is ons een raadsel hoe ze de weg kunnen vinden zonder tomtom of elke ander navigatiehulpmiddel.

Drijvende dorpjes.
Soms is er weer een stukje open water en daar kom je dan langs complete drijvende dorpjes. Alles gebeurt hier op het water. De winkeltjes, de school en de huisjes zijn krakkemikkige bouwsels, maar de mensen lijken tevreden met hun vorm van bestaan. Er wordt gevist en links en rechts zien we rijstvelden en soms wat andere landbouwactiviteiten. Vissen is hier de hoofdvorm van bestaan. Naarmate we verder en verder in het Mangrove woud raken wordt de armoede echter schrijnender. Waar eerst nog heuse bouwsels staan komen we ook langs lappententjes en staketsels van bamboe en aangespoeld hout. Als we denken dat we er bijna moeten zijn stopt de boot bij een drijvend winkeltje , annex restaurant en gaan we lunchen. Het blijkt dat we pas op de helft zijn!

Battambang.
Na acht uur varen en talloze zwaaiende kinderen komen we aan in Battambang. Een eindeloze steile trap en tientallen gretige vrijwilligers om je koffer de trap op te dragen. Die truc kennen we ondertussen, want bij aankomst bovenaan de trap moet er wel eerst een dollar gespendeerd worden aan de drager voor dat je de koffer weer terug krijgt. Deze keer nemen we het aanbod maar aan, wat we zijn beide bekaf van het enerverende boottochtje. Een vriendelijk mannetje met blauwe pet dirigeert ons naar een wachtend busje dat ons zal afleveren bij hotel Royal in Battambang.

De wraak van Montezuma.
Bij aankomst op de kade, maar ook vrijwel direct in Hotel Royal wordt ons aangeboden direct de hoofdattractie van Battambang te bezoeken. Het betreft hier een zogenaamde “Bamboo train”. Een platform van bamboe met een motortje waarmee je over een spoorrails kunt rijden. Bij tegenliggers til je het ding van de rails en vervolgens bouw je het aan de andere kant weer op. Ons vriendelijke mannetje met blauwe pet ziet aan onze gezichten dat wij deze traktatie aan ons voorbij laten gaan en moet hard lachen als Maarten suggereert dat het nu eerst tijd is voor een koud biertje.

Na het biertje en een heel klein hapje gebeurt wat al eerder had kunnen  gebeuren. De vermoeienis of het hapje of wat anders laten de toch al niet sterke darmpjes van Maarten nu een kleine salto maken.  We zullen jullie de details besparen, maar het maagdarm kanaal van Maarten heeft in ieder geval de grote voorjaarsschoonmaak nu al achter de rug.
Volkomen uitgeput liggen we om een uur of acht in ons bed en laten Battambang geheel aan ons voorbij gaan.

Veel liefs,

Maarten en Jet

Er is hoop!

De laatste keer lieten we jullie achter in een ietwat treurige stemming na ons bezoek aan de verschrikkingen van het Pol Pot regime. Zelf moesten we ook even bijkomen van de ellende. Op aanraden van onze hoteleigenaar gingen we eten bij het Friends restaurant. Dit restaurant is opgezet om voormalige straatkinderen een vak te leren. Het restaurant wordt gerund door ex-straatkinderen onder begeleiding van leraren. Hier wordt de toekomst van Cambodja praktisch vormgegeven. Niet alleen leren kinderen een vak, zoals in dit geval horeca (maar ook bijvoorbeeld autotechniek of metaalbewerken), maar er worden ook taalcursussen e.d. gegeven. De bedoeling is deze kinderen hele praktische en zinvolle levens te bieden. Een hele verademing en voor ons een opmonterende ervaring.

Boottochtje.

De volgende ochtend vroeg moesten we ons melden in de haven van Phnom Penh om de boot te nemen naar Siem Reap. De boot blijkt een hele snelle, ranke rivierboot te zijn die met een enorme vaart over de rivier richting Siem Reap vaart. Het tochtje duurt al met al een uur of zes en je kunt op het geheel onbeschermde dak van de boot lekker uit je hemd waait en van het uitzicht genieten. De rivier komt uit in een enorm groot meer dat we in de volledige lengte moeten oversteken. In de kleinere rivieren kom je langs kleine plaatsjes met veel drijvende dorpjes. Als woonbootbewoners voelen we ons hier erg thuis, hoewel de kwaliteit van de bouwsels enigszins te wensen overlaat.

Siem Reap.

Deze plaats is de toegangspoort tot het enorme Angkor Wat complex. Ook dit is een werelderfgoed en als een plaats het verdiend is het deze wel. Het complex bestaat uit minstens een 20-tal tempels uit de pre- en Angkoriaanse tijden. Het is werkelijk ongelofelijk wat hier midden in de jungle zo lang verborgen heeft gelegen voor de buitenwereld. Woorden schieten hier te kort om alles te beschrijven.

Tekenend is wellicht dat we op een dag meer dan 400 foto’s maken en dan nog steeds slechts een miniem deel van al het moois kunnen vastleggen. We bezoeken slechts een drietal tempels tijdens onze eerste dag. Dit onder begeleiding van een bijzonder aardige gids die ons langzaam maar zeker de wonderen van het complex leert ontrafelen.

Ekko.

Bij onze kennismaking geven we netjes onze namen, Maarten en Henriette, maar al snel blijken die onuitspreekbaar te zijn voor de goede man. Ik stel voor om Henriette, dat hij uitspreekt als Hendriek, maar Jet te noemen. Dat gaat hem veel beter af. Als Jet mij een keertje roept om mijn aandacht ergens op te richten noemt ze me Ekko, zoals ze wel vaker doet. De gids pikt dat direct op en vanaf dat moment wordt ik consequent aangesproken met Ekko. Dat laten we maar even zo!

Na eerst een wat kleinere tempel bezocht te hebben om er even in te komen neemt onze gids ons via de achteringang (vanwege de lichtval), mee naar de belangrijkste tempel de Angkor Wat. Dit nationale symbool van Cambodja kom je overal tegen, op vlaggen, op het geld etc. De tempel is enorm. Het totale oppervlak van alleen deze tempel is 1 vierkante KILOmeter. Grandioos en adembenemend mooi.

Vervolgens neemt onze gids ons mee naar Angkor Thom en de Bayon. Een versterkt complex met prachtige poorten en indrukwekkende gebouwen. Even later staan we in de tempel die beroemd is geworden uit de film “Tomb Raider” met Angelina Jolie. Deze tempel, Ta Prohm, is grotendeels gelaten in de staat zoals ze eerst allemaal waren. Overwoekerd door d jungle levert het prachtige plaatjes van grote bomen die dwars door gesteente heen groeien. Dat verklaart ook de staat van sommige temples. De jungle verwoest vrijwel elke tempel door de stenen uit elkaar te persen. Dat levert prachtige plaatjes op, maar wordt dus sinds kort enigszins in toom gehouden door de tempels nu goed te onderhouden. Van restauratie is geen sprake gezien de omvang, maar men probeert de huidige staat te stabiliseren. Eigenlijk is het ondoenlijk om hier alles te beschrijven.

De volgende dag vertrekken we voor dag en dauw om iets noordelijker nog een prachtig complex te bezoeken. Het ochtendlicht maakt het wederom een feest voor het oog. Niet onvermeld mag de tempel blijven waar ongeveer 37 torens staan met aan elke windrichting prachtige gebeeldhouwde gezichten.

Voor jullie hebben we een hele kleine selectie van foto’s neergezet, zodat je mee kunt kijken. Vermenigvuldig dat beeld met 1000 een je komt een beetje in de buurt van de fascinerende schoonheid van het Angkor Wat complex en de daaromheen liggende tempels.

Morgenochtend mogen we weer voor dag en dauw op om wederom met een boot na een tochtje van een uur of zes in Battambang aan te komen. Dat wordt onze laatste stop voor dat we weer naar Thailand veertrekken. We zullen met weemoed terugdenken aan al het moois in Cambodja en nog lang nadenkeen over haar pijnlijke geschiedenis.

Veel liefs,

Maarten en Jet.

P.S. Ik ga ook proberen of ik een klein filmpje kan uploaden dat we gemaakt hebben tijdens onze twee boottochten. Een van de filmpjes laat Jet zien als we met dat hele kleine bootje de grens oversteken van Laos naar Cambodja. Het andere filmpje laat de boottocht zien van Phnom Penh naar Sim Reap.

Halverwege de reis die 6 uur duurt wordt een lunchpauze ingelast van 20 minuten bij het lokale Van der Valk restaurant. Op de foto’s kun je zien hoe dat er uit ziet in Cambodja. 

Aangekomen in Phnom Penh ontstaat direct een enorme commotie. Het krioelt er van de zogenaamde MOTO’s. Een soort tuktuk, maar dan toch weer anders. Het is in feite een brommer met een aanhanger. Het enige probleem was dat de reisorganisatie vergeten was het adres door te geven van het hotel en in een stad met 3 miljoen inwoners en alleen de naam van het hotel wordt het lastig.  Gelukkig staat er een Amerikaans stel met een Lonely Planet in hun handen en daar staat het hotel ook in vermeld. Na het adres gevonden te hebben stappen we in zo’n moto en worden recht voor de deur van een statige oude franse villa afgezet. Wederom een prachtige locatie.

Na een opfrisbeurtje moeten we eerst naar de bank om nieuwe dollars te tanken. ALLES wordt hier in dollars afgerekend. De eigen valuta, de Riep,  wordt niet erg gewaardeerd. Als dat gelukt is besluiten we naar de rivier te lopen waar het allemaal gebeurt.

Eten en drinken.
Aan de Mekong liggen talloze restaurants. Eerst besluiten we een biertje te drinken naast de Foreign Correspondent Club (F.C.C.), wereldberoemd omdat hier tijdens de twee Indo China oorlog en het daaropvolgende zwarte hoofdstuk in de geschiedenis van Cambodja, alle buitenlandse correspondenten verbleven. De wat ouderen onder ons kunnen  zich waarschijnlijk de beelden nog voor de geest halen van het macabere Pol Pot bewind en een volkomen desolate en lege Phnom Penh stad. We komen op de eerste etage van een groot restaurant aan de waterkant te zitten waar onze gastheer van de avond Mr. La zich te buiten gaat aan allerlei overheerlijke hapjes. Op het laatst smeken we om genade en betalen de rekening.  Hoewel het niet ver lopen is besluiten we een Moto te nemen om ons naar het hotel te brengen.

Creedence Clearwater Revival.
Maarten was in zijn jeugdjaren, en nu nog steeds, een grote fan van de Amerikaanse groep Creedence Clearwater Revival (C.C.R.) . Op het moment dat we de straat oversteken zet een van de MOTO bestuurders een muziekje op van C.C.R.. Die moesten we hebben. Terwijl we net zitten biedt Maarten de bestuurder wat extra geld als hij in plaats van naar het hotel te rijden ook nog even een rijtoertje door de stad doet. Zo zitten we gezellig met z’n tweeën, laat op de avond op de MOTO onder het genot van prachtige muziek en de chauffeur laat ons mooie stukken van Phnom Penh zien. Hij stopt nog even op de plek waar 4 rivieren splitsten (4 Faces) en brengt ons uiteindelijk naar ons Hotel. Wat een schitterend besluit van een lange dag.

Paleis en Historisch Museum.
De volgende ochtend worden we opgepikt door de gids van de reisorganisatie om de stad nader te bezichtigen. Eerst het paleis en de zilveren Pagoda. Prachtige gebouwen met ongekende rijkdommen. Het is een wonder dat dat allemaal gespaard is gebleven. De gids verteld honderduit en je komt hier ogen te kort. Daarna bezoeken we het historisch museum met prachtige beelden uit het rijke verleden van het Khmer rijk dat eens zowel Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam omvatte.

Pol Pot.
Nu volgt het uitgesproken macabere deel van het verslag. Niet bedoelt voor de sensatiezucht, maar zonder dit te beschrijven kun je de mensen van Cambodja niet begrijpen en kun je ook niet overweg met de enorme impact die het heeft gehad op het hele land. Cambodja is arm, zeg maar gerust heel arm en dat is met name veroorzaakt door een vrij korte periode waarin een absolute idioot, een grote xenofoob en schizofrene machtswellusteling aan de macht kwam en via de door hem in het leven geroepen Khmer Rouge (Rode Khmer) een niets ontziend en totaal absurd bewind voerde. Op 17 april 1975 bezet de Rode Khmer Phnom Penh en twee dagen later wordt heel Phnom Penh onder valse voorwendselen ontruimd. Iedereen werd naar het platteland gedirigeerd en daar langzaam aan de hongerdood blootgesteld. Pol Pot opende in een voormalige school (Tuol Sleng) een geheime gevangenis die bekend stond onder de naam S-21. Was je het bewind niet goed gezind (volgens Pol Pot) dan werd je hier ondergebracht en onderworpen aan de meest gruwelijke martelingen. Ons eerste bezoek is aan deze gevangenis en het is inderdaad onbeschrijfelijk. De martelkamers en werktuigen zijn aanwezig, de vloeren uitgebeten en getekend door menselijk bloed. Een plek om heel stil van te worden en om eerlijk te zijn ook echt tranen van in je ogen te krijgen.

In een van de gebouwen is een fotoverzameling waar je de koude rillingen van over je lijf krijgt. De bewakers moesten van iedereen een foto maken zodat Pol Pot kon beslissen tot welke groep iemand behoorde. Brildragers waren vanzelfsprekend intellectuelen, die naar gebouw A moesten, arbeiders (eelt op de handen) moesten naar gebouw B. Niet welgezinde militairen ook gebouw B. De foto´s zijn erg aangrijpend omdat er dan opeens mensen (duizenden) een gezicht, een persoonlijkheid krijgen. Mocht je de ondervragingen overleven en uiteindelijk de meest bespottelijke bekentenissen ondertekenen, dan werd je beloofd dat je naar een betere plek getransporteerd zou worden.
Zwijgzaam en verdrietig stappen Jet en ik de auto in en volgen de route die deze gevangenen vervolgens aflegde.

The Killing Fields.
Ongeveer 12 kilometer buiten de stad komen we net als de gevangenen in 1975 tot en met 1978 aan op een bebost stukje naast de rivier. De gevangenen werden hier geblinddoekt aangevoerd met vrachtauto’s en vrijwel direct na aankomst naar grote kuilen gebracht. Daar werden ze met de meest primitieve instrumenten geëxecuteerd. Kogels was te goed voor deze mensen. Bewakers gebruikte bamboestokken en staal om gevangenen de hersens in te slaan. Vrouwen moesten toekijken terwijl hun baby’s met het hoofd tegen een boom werden doodgeslagen. Dit zijn de Killing Fields. Nog zeer recent zijn weer nieuwe massagraven gevonden. Midden op het terrein staat een nieuw monument met daarin de schedels van 12.000 mensen. Veelal verminkt. Tot op de dag van vandaag worden nog steeds botten en kledingstukken gevonden.

Stil, heel stil wordt je er van. De huidige regering vindt het belangrijk dat dergelijke plaatsen bezocht worden en openbaar zijn. Het is moeilijk voor te stellen dat zo iets nog geen dertig jaar geleden heeft plaatsgevonden in onze wereld. Het monument en de Killing Fields zijn een oproep om dergelijke gedegenereerde genocide en opperste waanzin NOOIT meer te laten plaatsvinden.

Toevallig zagen we vlak voor ons vertrek dat een van de bewindvoerders van S-21 een man genaamd Duech op het punt stond berecht te worden voor zijn wandaden. Bij aankomst in Phnom Penh hoorde we dat hij was veroordeelt tot 80 jaar. Dat zijn er wat ons betreft 20.000 te weinig, want zoveel doden heeft S-21 op zijn geweten. Over heel Cambodja loopt het aantal doden tijdens het Pol Pot bewind in de miljoenen.

Morgen ochtend gaan we met de boot naar Seam Reap waar de trots van het oude Cambodja en het Khmer rijk de Angkor Wat staat. Vanavond moeteen we eerst nog maar even een biertje drinken en de dag nog even in stilte op ons in laten werken.

Het ga jullie goed!
Veel liefs,

Maarten en Jet

We moesten nog een heel eind rijden naar het zuiden voor dat we de grens van Laos met Cambodja zouden bereiken. Gelukkig stond onze privéchauffeur al bij het ontbijt te wachten en konden we op pad. We hebben de indruk dat naarmate we zuidelijker komen het ook steeds armoediger wordt en ook leger.

Halverwege de rit stopt onze chauffeur in een heel klein dorpje en in gebroken Engels legt hij uit dat het tijd wordt voor een “busbarbeque”. Op een van de foto’s, genomen door de voorruit zie je hem inkopen doen voor de BBQ. Na nog een flink eindje rijden komen we bij de grens.

Grens Laos-Cambodja.

Nu hadden we al wat meegemaakt met grensovergangen, maar deze kende we nog niet. Aan het einde van een lange rechte weg staat een slagboom met een houten huisje. Volgens de chauffeur moesten we hier Laos verlaten. We stappen dus uit en willen onze bagage pakken. Dat was NIET de bedoeling. Eerst gedrieën naar het kantoortje. Paspoort inleveren en twee beambten maken zich druk met het zetten van stempeltjes en het innen van de vertrekbelasting (10.000 KIP per persoon). We krijgen de paspoorten weer terug en dan moeten we weer terug naar de auto en rijden vervolgens weer TERUG naar Laos???!! Wij begrijpen er echt helemaal niets van en kijken nogal verbaasd. Een stukje terug rijden en dan slaan we een karrenpad in. Aan het einde van het karrenpad staat een nog kleiner houten huisje met een veranda. Op die veranda een tafeltje met drie stoelen. Wij moeten op die stoelen gaan zitten en de Cambodjaanse? douanebeambte opent zijn attachékoffertje. Hij rangschikt al zijn stempels en overhandigt ons twee formulieren. Er worden indrukwekkend veel stempels gezet op het formulier en onze paspoorten en na het betalen van de entreebelasting ($ 2 per persoon) zijn we blijkbaar aangekomen in Cambodja.

Bootreisje.

Aan de grens zouden we naar een boot gebracht worden voor een rustig tochtje over de Mekong naar Stung Treng, zo beloofd de reisbeschrijving. Niets was minder waar. Via een wankeltrapje werden we naar een heel klein rank bootje gebracht dat voortgedreven wordt door een enorme vrachtautomotor. Maarten trapt door een plank van het plankiertje en breekt bijna zijn nek. Na opgekrabbeld te zijn moet hij met bagage en rugzak plaatsnemen in het bootje dat spontaan losraakt en dus lag hij vervolgens direct in de Mekong. Niet getreurd en nadat we alles aan boord hadden kwam de motor brullend tot leven. Het heeft ons zeker tien minuten gekost voor we besefte dat we met een enorme bloedgang al stuiterend over de Mekong richting onze volgende bestemming vlogen. Dit stukje Mekong is overweldigend mooi. Je suist langs kleine eilandjes en vreemd gevormde bomen. Het is ons een raadsel hoe de kapitein zijn weg kan vinden in dit labyrint. De tocht is sensationeel en duurt alles bij elkaar toch een uur voor dat we aankomen in Stung Treng. Daar worden we opgewacht door een vrolijke menigte en uiteindelijk worden we recht tegenover de aanlegsteiger naar ons hotel gebracht. Meer dan genoeg sensatie voor ons eerste dagje Cambodja.

Stung Treng.

Dit is een echt handelsstadje en er is een grote markt. ’s-Avonds gaan we uit eten, lopen even over de markt , maar besluiten vroeg naar bed te gaan, net als de rest van de Cambodjanen, want morgenvroeg moeten we om 7 uur met de bus verder naar Kratie. De bus naar Kratie. Kaartjes waren al geregeld en we konden op onze gereserveerde plaatsen achterin de bus plaatsnemen. Voller en voller werd de bus. Alle stoelen bezet, maar nog steeds passagiers. Geen probleem echter, want dan worden er kleine plastic krukjes in het gangpad gezet en zo vertrekken we voor de volgende etappe. Onderweg wordt nog een keer gestopt om proviand in te slaan en de koeling weer te voorzien van water en eindelijk bereiken we Kratie.

Wederom recht tegenover het busstation ligt ons hotel. Vriendelijk worden we welkom geheten en direct een stortvloed van uitgaanstips. We besluiten een privéchauffeur te regelen die met ons een tocht gaat maken langs beroemde tempels, de met uitsterven bedreigde Irrawaddy dolfijnen te gaan bekijken en ook nog een of andere heilige heuvel te beklimmen. Onze chauffeur is wederom reuze vriendelijk, maar spreekt geen woord Engels en onze kennis van het Khmer is ook niet om over naar huis te schrijven. Toch beleven met de goed man een prachtige tocht. De tempels zijn hier van binnen rijkversierd met prachtige schilderingen,met soms de meest afschuwelijke taferelen. Hetgeen met name onze chauffeur eindeloos lijkt te plezieren. Op de terugweg van de tempel stoppen we langs de Mekong.

De Dolfijnen.

Dit blijkt een goede plek te zijn om de dolfijnen te bekijken. Ze zijn erg zeldzaam en leven in kleine groepen in afgeschermde natuurlijke baaitjes in de Mekong rivier. Je moet mazzel hebben om ze te zien, maar we huren een bootje en gaan op pad. Midden op de rivier ziet Maarten als eerste een vin omhoog komen en als we zacht peddelend in de baai aankomen hoeven we niet lang te wachten. Voor ons bootje duikt er direct een op. Iets verderop zien we kleine visjes opspringen uit het water en direct daarachter verschijnt weer een dolfijn. We hebben veel geluk en zien uiteindelijk zeker twintig keer een dolfijn boven water naar adem happen. De beesten kunnen tot 2.75 lang worden en 150 kg. wegen.

Tijdens het dolfijnen spektakel hebben onze chauffeur en de kapitein van ons bootje nog even geheim overleg gehad en ze verrassen ons met een aanbod om nog even verder te varen en dan een van de kleine eilandjes in de Mekong rivier te gaan bezoeken. Ze laten het bootje stranden en nemen ons te voet verder naar een “heilige” boom. Wat een fenomenaal landschap. We prijzen ons gelukkig dat de twee heren, die zorgzaam op Jet letten ons dit moois laten meegenieten. Na het afscheid van de kapitein en het bootje beklimmen we nog een heilige heuvel met wederom een tempel en nu voor het eerst zien we ook vrouwelijke monniken. Die zijn vaak wat ouder omdat zij er voor kiezen het monnikschap pas op zich te nemen na het grootbrengen van de kinderen. Na een lange en prachtige dag nemen we afscheid van onze hartelijke chauffeur en gaan na een kort rust eten in een nabijgelegen restaurantje waar we genieten van echte Cambodjaanse gerechten. Wederom hopen we dat de foto’s recht doen aan het fantastisch mooie landschap, de mensen en de plekken die we bezochten. Het ga jullie goed !

Veel liefs,

Maarten en Jet. P.S.

Morgenochtend moeten we heel vroeg op voor de busreis naar Phnom Penh. Dat gaat ongeveer een uurtje of zeven kosten, maar onze hotelmanager heeft mooie zitplaatsen helemaal voor in de bus geregeld, dus dat gaat helemaal goed komen.

Het vliegveld van Luang Prabang heeft aan de buitenkant een groot luik. Het is de bedoeling dat iedereen die vertrekt hier zijn bagage in propt en dan maar hoopt dat het er aan de andere kant weer uitkomt. In ons geval ging dat goed en dat betekende dat we mochten vertrekken. Deze keer met een binnenlandse vlucht naar het zuiden van Laos, naar het stadje Pakse en het Bolavenplateau. Het vliegveld van Pakse is zo mogelijk nog kleiner en bij aankomst stond onze contactpersoon, samen met zijn vader geduldig op ons te wachten. Alles in het busje en op weg naar het Bolavenplateau waar heel veel koffie- en theeplantages liggen. Bij aankomst in het absolute midden van nergens bleken we te gaan beschikken over een prachtig houten huisje, midden in de jungle en boven de Pad Fane watervallen. Het plateau is beroemd om zijn watervallen en wij bevinden ons recht tegenover en boven de hoogste waterval van Laos. (120 meter). Door de vertraging en de lange rit naar boven hadden we niet veel tijd meer om nog iets te gaan bekijken, maar we regelden nog wel een privé tour voor de volgende dag.

Bolavenplateau.

Bolaven betekent letterlijk “land van de Laven”, de oorspronkelijke bewoners van dit plateau. De huidige bewoners zijn erg arm en dat kun je dus ook overal zien. Soms is het ronduit treurig, maar het schijnt het opgeruimde gemoed niet in de weg te zitten. Onze privetour begon met de kennismaking met mr. Luey, onze chaffeur en gids voor de dag. De rondrit met bezoek aan dorpen en watervallen natuurlijk zou de hele dag duren. Ons vervoermiddel een omgebouwd Suzuki busje met open zitplekken achterin! Het eerste bezoek is een van de vele prachtige watervallen in dit gebied. Vervolgens rijden we naar Paksong waar we de lokale markt gaan bezoeken. De fruitkraampjes zijn nog wel te doen, maar als we de vis- en vleesafdeling bezoeken moeten wij beiden toch wel een paar keer slikken. Even verderop komen we weer bij een klein plaatsje met een heel klein marktje.

Maybe Pang !

Op dit marktje krijgt onze mr. Luey een zakje zeer onbestemd vlees aangeboden en hij besluit om dit voor hem aantrekkelijke aanbod te accepteren. Jet durft nauwelijks naar de inhoud van het pakketje te kijken, maar is dapper genoeg om te vragen wat dat dan wel voor vlees is. Niet begrijpend wat de vraag is wordt er ontwijkend geantwoord. Jet zet door en begint een fraaie imitatie van geit, schaap, rund en varken. Mr Luey draait zich om en zegt:”Maybe Pang”. Hetgeen betekent dat hij het ook niet weet, maar dat het waarschijnlijk doodgeschoten is. Vanaf dat moment beginnen we met z’n drieen elkaars taal te leren. Mr. Luey heeft een opschrijfboekje en hij noteert netjes in fonetisch schrift dat bij afscheid in Nederland er luidruchtig DOEI geroepen moet worden. In het begin gaat dat fout, want hij spreekt het uit als loei en dan ook nog drie keer achter elkaar. Als jullie hier dus ooit komen en je komt een Laotiaanse gids tegen die direct bij aankomst of weggaan Doei, doei doei! roept dan weet je dat je te maken hebt met onze Mr. Luey. De tocht gaat verder. Na nog twee watervallen komen we in een dorpje dat tot beschermd dorp is benoemd. Hier kun je nog een kleine etnische minderheid vinden, zoals er overigens een stuk of 5 zijn op het plateau. Prachtige huizen, bijzondere oorbellen en grappige dingen te koop. Iets verderop gaan we een gewoon dorp binnen en bezoeken daar het schooltje en een aantal zwaar pijp rokende dames.

Enfin, kijk maar op de foto’s.

Morgenochtend moeten we heel vroeg op om met een busje langs de Mekong helemaal af te dalen naar de grens met Cambodja. Het zal ons benieuwen of deze grensovergang iets soepeler verloopt dan de vorige keer.

Veel liefs,

Maarten en Jet.

P.S. Terwijl ik dit upload zit ik ineen internetcafe in Krati langs deMekong rivier in Cambodja. We trekken vier vole dagen langs de Mekong en tot op heden is het een groot avontuur met snelle boten, rare grensovergangen en bijzondere ontmoetingen, maar dat lezen jullie de volegnde keer. Laat gerust een reactie ater, dat vinden wij leuk om te lezen en dan weten we ook of julie het een beetje kunnen volgen!?

De taxi’s in Vientiane zijn allemaal besproken want de Zuid Oost Azie Spelen zijn begonnen. Interessante wedstrijdonderdelen zijn onder meer voetbadminton en pentak cilat (oosterse vechtsport ). Gelukkig is een van de medewerkers van het hotel meer dan bereid ons met zijn eigen auto naar het vliegveld van Vientiane te rijden. Daar aangekomen begeven wij ons naar de binnenlandse vluchten hal met de daarbij behorende binnenlandse restauratie (zie de foto !).  Maarten besluit een overheerlijke en wereldberoemde Lao koffie te bestellen en krijgt spontaan een sprinkhanen maaltijd aangeboden. Beide zijn aanraders voor degenen die hier ooit eens op bezoek gaan.

Na een korte vlucht van 30 minuten komen we aan in Luang Prabang in het noorden van Laos.

Wereld erfgoed.

Luang Prabang is nog niet zo heel lang geleden benoemd tot wereld erfgoed en dat is wat ons betreft volkomen terecht. De geïsoleerde ligging is altijd de ultieme bescherming voor dergelijke plaatsjes. Ook hier zijn er weer heel veel hele oude tempels en monniken. Het mooie van Luang Prabang is dat het gelegen is naast de machtige Mekong rivier en vlakbij de samenkomst met de Khan rivier. Hier kun je nog het redelijk onbedorven Laos genieten. Een hoofdstraat en talloze kleine steegjes met eetkraampjes, veel zijde producten en natuurlijk ook veel toeristische zaken. Na een wandeling door het dorp besluiten we ook echt Laotiaans te eten. Het was heerlijk. Iets met kip, limoengras, gebakken meel en nog wat diverse kruiden. Ook hadden we een heel pittig soort soep en dat alles vergezeld met “sticky rice”. Leuk restaurant en aardig personeel. Dit is de eerste plek waar we voor de nacht ons muskietennet ophangen en gaan genieten van een welverdiende nachtrust.

Paleis en Mekong.

Na een stevig ontbijt besluiten we toch nog wat van die beroemde tempels te bezoeken en ook deze waren weer zeer de moeite waard. Het is grappig om te zien hoe verschillend ze eigenlijk allemaal zijn. Er zijn er bij die wat onderkomen zijn, er zijn er die vooral een opleidingsfunctie hebben en er zijn er ook een paar speciaal voor de toeristen. Het zijn de laatste waar altijd entree wordt geheven om zo voldoende geld in te zamelen om de rest te restaureren. Dat vinden wij absoluut geen probleem en zelfs lovenswaardig. Na een lunch in een Frans georiënteerd tentje zijn we op bezoek geweest bij het voormalige paleis van de voormalige koning van Laos. Laos is nu een republiek, maar is altijd een koninkrijk geweest. Foto’s nemen was verboden dus die kun je niet terug zien, maar het was prachtig. Een soort verkleinde versie van Paleis Soestdijk met een linker en rechter vleugel. Een aparte slaapkamer voor de koningin en een aparte slaapkamer voor de koning. Dat was niet voor niets, want de koning had behalve Nr. 1 vrouw er nog een stuk of 40 ! Het interieur is fabelachtig mooi met veel houtwerk ingelegd met glasmozaïek met allerlei taferelen van veldslagen en andere memorabele zaken.

Nu moesten we wel gaan opschieten want we moesten we naar een afspraakje dat we gisteren hadden afgesproken. Een boottocht met een lokale bootmijnheer over de Mekong om uiteindelijk de zonsondergang op de rivier mee te maken. Een ontzettend grote boot voor ons tweeën alleen EN de voltallige familie van de bootmijnheer die hier permanent op wonen. ( Kijk dat schept een band zo’n mede-woonbootbewoner). Het was overweldigend mooi ! Langs de oever allerlei kleine dorpjes, vissers , bootjes en prachtige natuur. De zonsondergang was onovertroffen mooi! Na het boottochtje werd het weer tijd voor een biertje. (LAOBEER) en een hapje. Het restaurantje waar we gisteren waren beviel ons wel en dus besloten we daar terug te keren. Dat werd een groot feest der herkenning. Het toch al vriendelijke personeel herkende ons onmiddellijk en nu werd het eerder een verbroederingsfeeestje dan een “gewone” maaltijd. Een deel van het personeel is student Engels in Laos en die moeten dus veel oefenen. Dat is de reden dat ze naar dergelijke plaatsen gaan om ook daadwerkelijk in contact te komen met Engels sprekende mensen. Direct wordt vriendelijk en verlegen gevraagd of ze ook met ons mogen corresponderen om de kennis van het Engels op peil te brengen. Een verzoek dat wij in ieder geval bereidwillig inwilligen. Het eten is wederom fantastisch en nu zitten we voor onze kamer in het guesthouse dit verslagje te typen voor dat we morgenochtend vroeg dit mooie dorpje gaan verlaten en met het vliegtuig vertrekken naar Pakse in het zuiden van Laos. Wij hopen dat de foto’s enigszins recht doen aan de prachtige tijd die we hebben doorgebracht in dit authentiek Latotiaanse stadje.

Veel liefs,

Maarten en Jet

P.S. Ondertussen zitten we al in Cambodja, maar je zie hier erg ver van de digitale snelweg. Het lukt dus absoluut niet om telkens de updat te versturen. Nu in ieder geval nog dit bericht en evntueel moren ons bezoek aan het Bolavenland in het zuiden van Laos. Het gaat ons beide erg goed. Nergens last van en niets om jullie zorgen om te maken!

Eerst maar eens even met een taxi door het verkeersgeweld van Bangkok naar het treinstation. Daar aangekomen de juiste trein gezocht en gevonden. Bij binnenkomst blijken we een van de eerste te zijn en onze gereserveerde stoelen, annex slaapplaatsen staan al gereed. Iets na ons komt een Amerikaanse dame binnen die ondertussen al vele jaren in Bangkok woont en veel door Indochina reist. Ze is ook al vaker met deze trein mee geweest en de supertip van de avond is dat het eten aan boord niet veel voorstelt. Direct springt Maarten weer uit de trein en rent naar de supermarkt bij de ingang van het station. Hij grabbelt allerlei lekkers bij elkaar en is nog ruim op tijd voor het vertrek. Heel langzaam begint de trein te rijden en schaaft soms letterlijk langs de bouwvallige hutjes links en rechts van de spoorrails. Je ziet de soep in de kommetjes van de vele bewoners bewegen! Na wat geklets worden de zitplaatsen omgebouwd tot twee slaapcabines waar we gedurende de nacht zullen verblijven terwijl we langzaam naar het noorden van Thailand rijden. De volgende ochtend worden we gewekt met een inderdaad gruwelijk ontbijtje en dan moet het grote grensritueel nog beginnen.

De grens van Thailand met Laos.

Leuker kunnen we het niet maken en zeker ook niet makkelijker. Het werkt ongeveer als volgt: Stap uit de trein en probeer na enig onderhandelen een aftandse brommer tuk-tuk te organiseren naar het verderop gelegen douane station van de Thaise overheid. Stap daar uit zeul met je bagage naar het kantoor en laat je daar door de Thaise douane het land uitgooien. Vervolgens koop je een kaartje voor een bus die je over de Friendshipbridge vervoert. Die brug steekt de Mekong over, die de grens vormt tussen Thailand en Laos. Stap uit de bus bij het grenskantoor van Laos en begeef je in opperste verwarring naar loket 1 waar je twee genereuze formulieren krijgt overhandigd. Loop dan terug naar de daarvoor gereedstaande tafels en vul beide formulieren volledig en naar waarheid in. Loop nu met je paspoort, de twee ingevulde formulieren, 70 dollar EN een pasfoto weer terug naar loket 1. Overhandig alles aan de beambte, die in ruil daarvoor een kwitantie afgeeft en het luikje sluit. Begeef je vervolgens naar loket 3. Wacht daar geruime tijd en opeens gaat daar dan het luikje open waarbij een volgende beambte voor de verzamelde menigte rondzwaait met een paspoort. Na enig tijd zal dit ritueel tot gevolg hebben dat ook jouw paspoort te zien is. Haast je naar het loket, betoon dankbaarheid en begeef je met je bagage naar het daadwerkelijke douane station waar je na een X-ray van je bagage ???? over de weg Laos binnen wandelt. Daar stond gelukkig al vele uren onze chauffeur te wachtten die ons naar Vientiane zou rijden.

Vientiane.

Tijdens de tweede  grote Indo-China oorlog is hier hevig gevochten. Ooit stond hier de grootste Amerikaanse ambassade ter wereld. Op de foto’s zie je ergens een wat afgebladderd wittig gebouw. Dat was het!   Nou is Laos al vele malen het middelpunt geweest van hevige strijd en ook de Franssen hebben hier een tijd een strikt koloniaal regime gehandhaafd. Al die verschillende invloeden zijn goed voelbaar en merkbaar. Het is eigenlijk een klein dorp dat nu pas een beetje tot ontwikkeling komt. Heel opvallend is het overweldigende aanbod van tempels in Vientiane. De volgende dag zijn we die dan ook gaan bezoeken. Een tempel in Laos wordt een WAT genoemd, dus nu begrijp je ook de titel van dit verhaal. In Vientiane staat ook een van de grootste opleidingstempels van Boedhistisch Laos. In het straatbeeld kom je dan ook vaak vrolijk gekleurde oranje mannetjes tegen. Jet voelde zich helemaal thuis want die droeg vandaag toevallig een oranje t-shirt.

The vertical runway.

Op de grote boulevard van Vientiane staat een soort namaak “Arc de Triomphe”. Dat ding is volledig van beton gemaakt. Hoewel het bepaald geen schoonheid is moeten we wel het verhaal er achter vertellen.  De Amerikanen hadden een pact gesloten met de gezagvoerders in Vientiane dat er een nieuwe landingsbaan zou moeten komen. De Laotianen zijn ook niet gek en vroegen aan de Amerikanen daarvoor dan ook maar het beton te leveren. In plaats van een landingsbaan (“runway”) besloten de Laotianen er dus dat gedrocht van te bouwen. Daar dankt het zijn bijnaam “Vertical Runway” aan.
Vientiane is een leuke relaxte plaats om te bezoeken. Je kunt er heerlijke eten en je helemaal volproppen met boedhistische tempels. Morgenochtend vertrekken we met het vliegtuig naar Luang Prabang in het noorden van Laos.

Veel liefs,

Maarten en Jet.

Na een lange en onrustige vlucht van Amsterdam naar Bangkok, waarbij we rechts van Kathmandu en de Mount Everest langs zijn gevlogen,komen we uiteindelijk enigszins gebroken aan in Bangkok. Daar worden we opgewacht door een vriendelijk Thais mannetje die ons met zijn busje naar het hartje van de oude stad vervoert. Onze uiteindelijke bestemming is de beroemde Khao San Road. Eerst maar even douchen en een dutje doen. Aan het begin van de middag zijn we voldoende opgeknapt om ons hotel te verlaten en de oude stad eens verder te gaan bekijken. Direct de hoek om komen we gelijk op de Ratcha Damnoen Klang boulevard en daar vallen we midden in de voorbereidingen van de verjaardag van de Koning van Thailand. Op deze grote verkeersader worden de feesten georganiseerd voor de jarige koning die tegelijkertijd met onze Sinterklaas jarig is. Langs de weg allerlei stalletjes met afbeeldingen en verhalen over de lange regeerperiode van de koning.

Aan het einde van de boulevard staat het nationale democratiemonument. Vandaar uit vervolgen we onze weg naar de “Giant Swing”, een soort ereboog op Thaise wijze. Direct daar tegenover bezoeken we onze eerste tempel de “Wat Suthaki”. Tempelcomplexen zijn ware oases van rust in de hectiek van Bangkok. Het verkeer krioelt hier door de starten. Je hoort het constante geknetter van TUK TUK´s, bussen auto´s en brommertjes. De stank van de uitlaatgassen is overweldigend, maar dragen bij aan de algemene sfeer. Na het bezoek aan de tempel bezoeken we nog `Golden Mountain`, een heiligdom waar relikwieën van Budha zelf liggen bewaard. Het is op een heuveltje gebouwd en van hieruit kun je een stuk van Bangkok aanschouwen. Na al dat geloop nemen van hier uit onze eerste Tuk Tuk en laten ons weer afzetten in Khao San Road, een bekende uitgaansstraat in Bangkok met talloze kroegen, restaurants en eet/ en souvenierkraampjes. Eerst een duik in het hotelzwembad bovenop het hotel en dan gaan we zelf ook maar een biertje drinken en wat eten.

Zeeziek in Bangkok.

Na een onrustige nacht, want de lokale karaokebar blijkt onder ons bed gelegen, willen we het nationale museum bezoeken. Helaas is dat dicht ivm de verjaardag van de koning. Een vriendelijk Thai die ons dat moet duidelijk maken heeft nog een aardig alternatief voor handen en wijst ons de weg naar de Chao Prayha rivier. Daar huren we voor een prikkie een originele `longboat` om via de rivier en de Klonghs (kanalen) een aantal bezienswaardigheden te bezoeken. Eerst een stukje rivier en dan via de klonghs naar een drijvende markt waar we extra water inkopen. Vervolgens naar een tempel waar we een enorme school CATFISH kunnen voeren. Tenslotte weer via de rivier naar het grootste en bekendste tempelcomplex van Bangkok, de Wat Phra Kaeo.

Wat Phra Kaeo.

Als er een ding is dat je MOET zien in Bangkok dan is het wel dit tempelcomplex dat samen met het Koninklijk Paleis als een soort eilandje in de stad ligt aan de oever van de rivier. Hier staat ondermeer de Emerald Budha. Dit beeld is per toeval ontdekt in het noorden van Thailand waar het toentertijd omhuld was met kalk en iedereen dacht dat het een “gewone” Budha was. Op een dag ontdekte de lokale priester dat een stukje kalk van de neus van Budha was gevallen en ontwaarde toen groen gesteente. Hij leefde in de veronderstelling dat het emerald was, maar naar later bleek was de Budha gemaakt uit een enorm stuk jade. Het gehele tempelcomplex is enorm groot en elke vierkante centimeter is versierd met bladgoud, “half”-edelstenen en dergelijke. Je komt hier ogen te kort om al het moois in je op te nemen. Na een bezoekje aan het koninklijk paleis hebben we op een terrasje de eerste postkaarten geschreven en zijn we wederom al zigzaggend door het drukke verkeer van Bangkok naar “onze” Khao San Road vertrokken. Vanavond rond een uur of acht vertrekken we met de nachttrein naar het noorden van Thailand waar we de grens met Laos zullen oversteken.

Veel liefs,

Maarten en Jet.

Kijk maar eens op www.huureeneend.nl

Huur een eend.
Dat hadden we zelf ook wel kunnen bedenken. Toepasselijker kun je een websiteadres niet maken. Het aanbod sprak ons aan en al snel zaten we in het vliegtuig naar Marseille. Daar werden we opgepikt door Mark en naar ONZE EEND gebracht.   Wat een feest!
Onze eend is natuurlijk niet nieuw, maar goed onderhouden en een plaatje om te zien. Na de instructies gaan we op pad naar Aix en Provence waar we midden in de oude stad een hotelletje hebben geboekt. Prachtig weer en heerlijke terassen.
De volgende dag vertrekken we voor de echte rondrit. Het schakelen met een 2cv was nog even wennen, maar al snel pruttelen we over prachtige weggetjes (routebeschrijving inclusief en zeer uitgebreid) naar ons eerste overnachtingadres. Je kunt kiezen voor een hotel of een Chambre d’Hote. Dat laatste is een echte aanrader, want de huizen zijn prachtig gelegen, hebben ruime kamers en de allereerste had ook meteen een geweldig zwembad.
De volledige route kun je hier lezen.

Relax.
Herlijk om langs die binnenweggetjes de mooie stukken van de Provence te bezoeken. Picknick onderweg of een mooi terras, het kan allemaal. Natuurlijk hadden we mazzel met het weer en we hebben vrijwel elke dag met het dak open gereden. Leuk om te doen was ook e beklimming van de Mont Ventoux, waar we bij aankomst boven applaus kregen en heel veel verzoekjes om de 2Cv op de foto te mogen zetten. Aan het einde van onze Petit tour de France werden we door Mark weer naar het vliegveld gebracht en daar hebben we onze vriend opgepikt om de nieuwe EKKOBAR Beachclub in Frankrijk te gaan bezoeken. Die wordt aan het einde van het jaar helemaal verbouwd.

Kijk gezellig naar de foto’s van onze 2CV trip.

Veel liefs,

Maarten en Jet.