17-18 december

LET OP!

Ik zit weer achter een werkende computer en zie nu pas dat het vorige bericht over Siem REap helemaal niet is gepubliceerd. De foto’s staan wel in een mapje, maar het verhaaltje ontbreekt. Ik ga dat zo meteen nog een keertje publiceren. Dat staat dan als het goed is onder dit berichtje.

We zijn ondertussen aangekomen in het zuiden van Thailand, maar dit is het verhaal over battambang met de bijbehorende foto’s.

Vanuit de relatieve luxe van het Hotel in Siem Reap moesten we wederom met de boot verder naar Battambang. Niets eens zo heel ver weg, maar uiteindelijk bleek het ons acht volle uren te kosten om er te komen. Eerst naar de haven van Siem Reap naar een wat aftands bootje. In het begin was het nog rustig aan boord, maar al snel werd het voller en voller. Tot het punt bereikt werd dat ons visioenen van gezonken veerboten voor de ogen stond. Precies op dat precaire moment kwam de lokale havenpolitie die met zacht drang een deel van de passagiers weer van het bootje haalde en de kapitein opdracht gaf toch maar een tweede bootje in te zetten op deze route. Na een vertraging van een uurtje vertrokken we dan uiteindelijk uit de haven van Siem Reap.

Delta en Mangrove.
Na nog geen vijf minuten varen stoppen we alweer om te tanken. Naast ons meert ons zusterbootje af en dat blijkt nog niet half vol te zitten. Onze kapitein kijkt ons hoopvol aan en nodigt ons uit in het halfvolle bootje plaats te nemen omdat het “same- same” is. Met ander woorden het maakt niet uit, want dezelfde bestemming. Jet en ik hoeven niet lang na te denken en springen in het andere bootje. Dan vertrekt het kleine konvooi richting Battambang. Nu het regenseizoen voorbij is daalt het waterpeil elke dag wel iets. Ons was al verteld dat het daardoor mogelijk was dat de tocht wat langer zou duren. Niet lang na ons definitieve vertrek draait het bootje richting , wat lijkt op de oever van de rivier en vaart recht het struikgewas in. Wij denken eerst nog dat de stuurinrichting het had begeven, maar het blijkt de daadwerkelijke vaarroute te zijn. Nu het water zakt varen we in feite door de toppen van bomen en struiken door. Voor op de boeg staat een vriendelijk mannetje met armbewegingen de route aan te duiden. De takken schrapen langs onze boot en meerdere keren moeten we bukken of wegduiken voor overhangende takken. Onderweg moet meerdere keren ook de boot stilgelegd worden, of zelfs omdraaien om een vaarbaar stukje te vinden. Het is ons een raadsel hoe ze de weg kunnen vinden zonder tomtom of elke ander navigatiehulpmiddel.

Drijvende dorpjes.
Soms is er weer een stukje open water en daar kom je dan langs complete drijvende dorpjes. Alles gebeurt hier op het water. De winkeltjes, de school en de huisjes zijn krakkemikkige bouwsels, maar de mensen lijken tevreden met hun vorm van bestaan. Er wordt gevist en links en rechts zien we rijstvelden en soms wat andere landbouwactiviteiten. Vissen is hier de hoofdvorm van bestaan. Naarmate we verder en verder in het Mangrove woud raken wordt de armoede echter schrijnender. Waar eerst nog heuse bouwsels staan komen we ook langs lappententjes en staketsels van bamboe en aangespoeld hout. Als we denken dat we er bijna moeten zijn stopt de boot bij een drijvend winkeltje , annex restaurant en gaan we lunchen. Het blijkt dat we pas op de helft zijn!

Battambang.
Na acht uur varen en talloze zwaaiende kinderen komen we aan in Battambang. Een eindeloze steile trap en tientallen gretige vrijwilligers om je koffer de trap op te dragen. Die truc kennen we ondertussen, want bij aankomst bovenaan de trap moet er wel eerst een dollar gespendeerd worden aan de drager voor dat je de koffer weer terug krijgt. Deze keer nemen we het aanbod maar aan, wat we zijn beide bekaf van het enerverende boottochtje. Een vriendelijk mannetje met blauwe pet dirigeert ons naar een wachtend busje dat ons zal afleveren bij hotel Royal in Battambang.

De wraak van Montezuma.
Bij aankomst op de kade, maar ook vrijwel direct in Hotel Royal wordt ons aangeboden direct de hoofdattractie van Battambang te bezoeken. Het betreft hier een zogenaamde “Bamboo train”. Een platform van bamboe met een motortje waarmee je over een spoorrails kunt rijden. Bij tegenliggers til je het ding van de rails en vervolgens bouw je het aan de andere kant weer op. Ons vriendelijke mannetje met blauwe pet ziet aan onze gezichten dat wij deze traktatie aan ons voorbij laten gaan en moet hard lachen als Maarten suggereert dat het nu eerst tijd is voor een koud biertje.

Na het biertje en een heel klein hapje gebeurt wat al eerder had kunnen  gebeuren. De vermoeienis of het hapje of wat anders laten de toch al niet sterke darmpjes van Maarten nu een kleine salto maken.  We zullen jullie de details besparen, maar het maagdarm kanaal van Maarten heeft in ieder geval de grote voorjaarsschoonmaak nu al achter de rug.
Volkomen uitgeput liggen we om een uur of acht in ons bed en laten Battambang geheel aan ons voorbij gaan.

Veel liefs,

Maarten en Jet