Een plan bedenken is prima, het uitvoeren is een kunst, maar als de omstandigheden veranderen dan moet je het plan bijstellen. Dat overkomt ons nu ook. Het plan was nog enige tijd de kust te volgen en dan pas richting Houston te gaan rijden. Terwijl ik dit schrijf zijn we al in Houston. Hoe dat komt lees je verderop.
Mantagorda.
Ligt aan de monding van de Colorado River. Dezelfde Colorado River die de machtige Grand Canyon heeft uitgeslepen kabbelt nu rustig vlak achter onze camper rechtstreeks naar de Golf van Mexico. Langs de rivier staan prachtige buitenhuisjes en vissen vangen is hier hobby nummer 1. Ook langs het naastgelegen strand staan prachtige huisjes. Allemaal staan ze op palen omdat deze kust en deze rivier met enige regelmaat te maken krijgen met hoog water en zware stormen. Het ziet er allemaal heel pittoresk uit met diverse kleuren en soorten bouwsels. Onze buurman gooide aan het einde van de middag nog even een hengeltje uit en even later bleek dat aanleiding tot enige commotie op de camping. Redelijk stoïcijns haalde de goede man een enorme vis uit de Colorado. De vis wordt een “Black Drum” genoemd en is helaas niet eetbaar, want anders had de hele camping mee kunnen eten. Het was, zo vertelde hij, niet de grootste die hij ooit ving en hij hoefde de foto niet te hebben die we van dit festijn hadden genomen. Die foto staat bij de fotoverzameling.
Gezellige camping.
Het was überhaupt een fraaie camping. Nog maar drie jaar oud en prachtig (naar Amerikaanse begrippen) aangelegd. Er was vanzelfsprekend een camping manager en ook een camping host. Een soort gastheer wiens taak het is met een golfwagentje je te begeleiden naar de aangewezen plek die je vanuit het kantoor vanzelfsprekend al lang kunt zien liggen. De goede man bleek een bron van informatie te zijn en gaande het gesprek nam onze onrust wel enigszins toe.
Orkaan Ike.
Natuurlijk hadden we het wel gelezen en zelfs gezien, maar we waren het ook alweer vergeten. Afgelopen herfst is de Zuidkust van de Verenigde Staten genadeloos geteisterd door “Ike”. Deze storm was te vergelijken met Katrina (waar Jet en ik in een vorige vakantie al last van hadden), die zoals jullie weten de omgeving van New Oreans trof. Ike nam een iets andere route en stevende af op een gebied iets ten westen van Houston. Op het allerlaatste moment draaide deze storm weer meer richting het Oosten en kwam aan land in de buurt van Galveston. En dat was nou net de plek waar we naar toe wilde gaan. Onze vriendelijke host vertelde dat het weliswaar mogelijk was om er langs te rijden, maar dat er nog heel veel beschadigd was en men bezig was met de wederopbouw. Er zou dus niet veel te beleven zijn en vrijwel alle RV parks zouden niet meer bestaan! Dat moesten we even gaan overdenken.
Galveston Island.
Uiteindelijk hebben we besloten alsnog de route over Galveston Island te nemen om wellicht toch een plekje te vinden. Via het plaatsje Surfside Beach kom je op het meest westelijke puntje van dit langgerekte eiland. Als je daar aan komt rijden denk je dat alles in orde is en er eigenlijk niets aan de hand is. Pas als je wat beter kijkt zie je toch links en rechts wat verwaaide daken en heel veel blauwe afdekzeilen op huizen. Verder oostwaarts op het eiland, richting de plaats Galveston zelf word het snel erger. Opeens houd de weg op en kun je alleen nog over het strand verder rijden. Hele stroken huizen zijn daar volkomen weggeblazen. Halverwege het eiland lag het eens prachtige Galveston Island National Park. Daar is helemaal niets meer van over. De overheid heeft zich voorgenomen dat park geheel te herbouwen. Bizar om te zien is ook dat de weg op vele plaatsen helemaal verdwenen is. De grootste troep is ondertussen opgeruimd en met man en macht is iedereen zijn huis weer aan het opbouwen. Volgens ons moet je echt veel lef hebben om hier een huis te bouwen. Het orkaan seizoen begint hier officieel 1 juli en je kunt er vergif op innemen dat deze strook vast nog wel eens aan de beurt komt.
Wij zien de treurnis, wensen iedereen veel sterkte en begeven ons naar Houston.
Liefs,
Maarten en Jet.
