Als je de grens tussen New Mexico en Texas passeert rij je direct het land binnen waar de verhalen van Lucky Luke zich afspelen. Je komt steeds dichter bij Mexico en de grens tussen Mexico en de Verenigde Staten wordt daar praktisch vormgegeven door de Rio Grande. Dit grensgebied is al jaren een grote bron van zorg voor de Amerikanen, omdat hier elke dag honderden Mexicanen proberen illegaal Amerika binnen te komen. Dat is ook goed te merken aan de vele controles die links en rechts op onverwachte momenten opeens op de weg worden geïnstalleerd en waar ook wij direct weer onze paspoorten moeten laten zien. In dat gebied stromen twee grote rivieren; de al eerder genoemde Rio Grande en de Pecos rivier. Onze eerste stop is het plaatsje Pecos.
Het Pecosmuseum.
Het museum is gehuisvest in een oud hotel. Een prachtige verzameling van alledaagse gebruiksvoorwerpen uit de tijd van het echte Wilde Westen. Bij binnenkomst wordt je direct benoemd tot hulpsheriff en je krijgt de bijbehorende ster opgespeld. Die speld is ook het entreebewijs. De tour begint in de Saloon waar ook een echte schietpartij heeft plaatsgevonden met dodelijke afloop. De plek waar het slachtoffer zijn laatste adem uitblies staat duidelijk gemarkeerd en men is blijkbaar erg trots op deze gebeurtenis. In dit museum wordt ook duidelijk gemaakt dat een zekere Roy Bean hier twee keer per jaar naar toe kwam om recht te spreken.
De wet west van de Pecos.
Die Roy Bean, ofwel Judge Roy Bean is een zeer kleurrijk figuur. In de Lucky Luke albums komt hij regelmatig voor. Deze rechter was eigenlijk gewoon kroegbaas in dit godverlaten stukje Amerika. Bij gebrek aan beter werd hij benoemd tot rechter, maar gaf aan deze opdracht een geheel eigen invulling. Een beroemd verhaal over zijn eigen stijl is bijvoorbeeld dat op een dag het zielloze lichaam van een onbekende werd binnengedragen. Roy Bean stapte achter de bar vandaan en beval een grondige doorzoeking van de schamele bezittingen van de ongelukkige. Op het lichaam werd 41 dollar en een revolver gevonden. Judge Roy Bean sprak vervolgens recht. Het lijk werd schuldig bevonden aan het in bezit hebben van een verborgen wapen. De boete daarvoor bedroeg 41 dollar. En dit is nog maar een van de prachtige verhalen rondom Roy Bean.
Lily Langtry.
Behalve zijn loopbaan als rechter staat ook nog zijn fascinatie voor de oorspronkelijk Engelse actrice Lily Langtry centraal in het verhaal. Zijn Saloon annex rechtszaal hernoemde hij tot “The Jersey Lily”. Enige tijd later bouwde hij vlak achter de Saloon zijn eigen woonhuis, maar noemde dat Operahouse in de hoop dat hij Lily kon overhalen een keer op te komen treden in dit “Opera house” Ook Lily kun je terugvinden in de Lucky Luke albums. Het is tragisch voor Roy Bean dat hij nooit heeft mogen meemaken dat Lily ook daadwerkelijk de Saloon en het Operahouse heeft bezocht. Roy schreef haar dat hij de plaats waar hij woonde vernoemd had naar Langtry, het Operahouse gebouwd had en dat hij zich verheugde op haar bezoek. Haar antwoord was dat zij zeer verheugd was met al deze eer en helaas op dat moment allerlei optredens had zodat zij niet direct op bezoek kon komen. Wel bood zij aan om de “stad” een fontein te schenken. Judge Roy Bean schreef haar toen terug dat een fontein niet nodig was omdat de bewoners van Langtry alles dronken behalve water. Pas 8 maanden na de dood van Roy Bean is Lily Langtry alsnog op bezoek geweest in Langtry. Onze tweede stop in Texas was het dorp Langtry waar we vanzelfsprekend de originele Saloon en het Operahouse hebben bezocht. We denken met weemoed terug aan de onmogelijke romance tussen Lily Langtry en Judge Roy Bean. “The law west of the Pecos”.
Liefs,
Maarten en Jet
Maar lieverds, wat een fascinerende reisverslagen toch! Kijken jullie wel goed om je heen (ja dus,…) en zitten jullie niet teveel achter de computer???? Alhoewel het natuurlijk hartstikke leuk is om jullie te volgen. Hier gaat alles z’n gang en het is ongelooflijk dat we elkaar al meer dan een maand niet gezien hebben. Time flies… maar jullie hebben waarschijnlijk meer fun. Hier is het troosteloos, regenachtig en somber. En alleen maar berichten over de economische crisis. Dat moet jullie bekend voorkomen, in het land waar het allemaal begonnen is. Hier is de staat van oorlog nog net niet uitgeroepen, maarhet scheelt niet veel. Je zou het niet zeggen, 1 miljoen Nederlanders zijn gewoon lekker op voorjaarsvakantie. Maar Balkenende c.s. maken ons bang door te zeggen dat het allemaal nog moet komen. We zien wel. Wij zijn goed anti-cyclisch aan het uitgeven: de gordijnen verwachten we over twee weken. We zijn het eindelijk eens geworden, en nu ook naar volle tevredenheid. Ondertussen hebben we geen weekend rust omdat iedereen het paleis wil bewonderen. Morgen komen Floris en de hoogzwangere Maud eten. Floris waarschuwde bij het maken van de afspraak dat Maud wel licht moest eten, vanwege de hoogzwangerschap had zij last van haar maag???!! Er zijn al talloze zwangere vrouwen wezen eten, maar dit had ik nog niet meegemaakt!
)
Net naar de schouwburg geweest, naar de Vlamingen Kommil Foo. Het was werkelijk fantastisch. Absurd, ontroerend en prachtig gezongen liedjes. Alfred vond het zo goed dat hij spontaan CD en DVD heeft aangeschaft. Kunnen jullie er ook nog een keer van genieten. Het was een waar lichtpunt in donkere tijden. Me vandaag de hele dag zitten vervelen bij Hare Majesteits Wereldomroep. Mijn hoofdredacteur heeft, zoals jullie weten, mijn werk de nek omgedraaid en daar is nog niet echt iets substantieels voor terug gekomen. Dus veel gecompenseerd en vrij genomen. Ook deze week, maar dat komt goed uit: woensdag een bespreking met de deskundige die onze grond komt schatten, donderdag wordt mijn moeder 65 jaar. Ze kan nu rustig van haar oude dag gaan genieten, want vorige week hebben ze overeenstemming bereikt met de gemeente. Helaas kunnen ze daar niet echt van genieten en hebben ze nog steeds het idee dat hen een loer gedraaid is door de gemeente. Aan ons de taak om dat een beetje in goede banen te leiden. En dat gaat ook wel lukken.
Nou, tot zover deze update, als er nog iets is wat jullie willen weten hoor ik het wel. We tellen af tot 10 maart, zullen we vast een etentje vastleggen???
Hartelijke groeten, ook van Al en een dikke kus, Karin