Lyndon B Johnson Space Center

Het is een hele mond vol, dus Jet heeft het hernoemd in John’s Space Centre. Johnson was overigens eerst vice president, maar na de moord op John. F. Kennedy werd Johnson dus president van de Verenigde Staten.   Dit stukje van Houston is bijna heilige grond voor Maarten. Dit is de plek waar alle Mercury, Gemini en Apollo programma’s werden bestuurd. Het allerheilige van alle ruimtevaartprogramma’s “Mission Control” is hier gehuisvest. En dat is het in feite nog steeds. Direct na het ontbranden van de motoren neemt Houston de regie over van elke raketstart en dus ook van de shuttlevluchten en van het Internationale Ruimtestation ISS.

NASA.
De Amerikaans e ruimtevaartorganisatie is verspreid over het hele land, maar het hoofdkantoor is in Houston. Hier worden alle astronauten getraind en daarvoor zijn hier ook bijzondere trainingsfaciliteiten aanwezig. Om dat allemaal te kunnen bezoeken hebben we een zogenaamde Level 9 bezoekerspas aangeschaft. Dit is een soort “backstage” pas waarmee je vrijwel de hele dag in een klein busje met maximaal 12 bezoekers van hot naar haar gezeuld wordt.

Neutral Buoyancy Lab.
Het eerste bezoek is een gigantisch zwembad met daarin het volledige ISS onder water. De astronauten worden hier in volledig ruimtepak gehesen en kunnen vrijwel alle werkzaamheden oefenen op een manier die zo dicht mogelijk gewichtloosheid na-aapt. Tijdens ons bezoek zijn twee astronauten van vlucht STS 119, die voor onbepaalde tijd is uitgesteld vanwege technische problemen hun missie aan het trainen. Deze jongens hadden eigenlijk al drie weken geleden moeten starten, maar er is een probleem met een van de kleppen in de motor.  Nu liggen ze dus weer in het zwembad om te oefenen. Op monitoren kun je heel goed de verrichtingen zien en het vrijwel constante overleg tussen de astronaut en de technici in de controlekamer.

Mockup.
Deze hal is helemaal gigantisch, want hier staat vrijwel elke module van het ISS en de Spaceshuttle op WARE GROOTE uitgestald. Alle instrumenten werken zoals ze aan boord zouden werken. Dit is de plek waar alle astronauten heel veel tijd doorbrengen om elke centimeter te leren kennen en er mee leren om te gaan. Modelbouw op ware schaal.  In een hoek van de hal krijgt de term knutselen wel een hele aparte betekenis. Hier zijn ze aan het werk aan de inrichting van de nieuwe maan- en marsmissies. Zo wordt hier geknutseld aan de nieuwe maan transportjeep en wordt er geknutseld aan het interieur van het nieuwe bemanningsverblijf voor de maanraket.

Mission Control.
En daar staan we dan in Mission Control van het ISS. Dat is volledig bemand 24 uur per dag, zeven dagen in de week.  Terwijl we toekijken vliegt het ISS over de Pacific richting Zuid Amerika en heeft de bemanning nog 30 minuten voor dat hun werkdag er op zit. We zien beelden van de zonnecollectoren en iets daarna wordt de camera richting het aardoppervlakte gedraaid. Iets daarna bezoeken we Mission Control van de Spaceshuttle. Ook daar is activiteit, want men is bezig met een simulatietest. Ons ontgaat wat er gesimuleerd wordt, maar ze zijn er in ieder geval druk mee bezig.
Tenslotte bezoeken we het historische Mission Control waar alle Apollo vluchten zijn geregeld. Hier klonken dus de historische woorden van Apollo 11:”Houston, The Eagle has landed”. Ook klonk hier bij Apollo13:  “Hey Houston, we’ve had a problem here”.

Saturnus 5.

Als afsluiting bezoeken we de echte Saturnus V raket. Na Apollo 17 werd het ruimteprogramma stopgezet omdat de fondsen nodig waren voor de oorlog. NASA had nog drie Apollo-missies op het programma staan 18, 19 en 20. Die raketten waren ook al gebouwd en zelfs was de bemanning al getraind. De volledige Apollo 18 ligt nu hier op het terrein ter herinnering aan de roemrijke dagen van de maanlandingen. Het is erg indrukwekkend om langs die hele drietraps raket te wandelen om dan helemaal op de kop die piepkleine capsule te zien waar de astronauten in zaten.
Enfin, het was een prachtige dag en ik persoonlijk kan niet wachten tot ze weer naar de maan en daar na naar Mars gaan vliegen.

Liefs,
Maarten en Jet.

Planning.

Een plan bedenken is prima, het uitvoeren is een kunst, maar als de omstandigheden veranderen dan moet je het plan bijstellen. Dat overkomt ons nu ook. Het plan was nog enige tijd de kust te volgen en dan pas richting Houston te gaan rijden. Terwijl ik dit schrijf zijn we al in Houston. Hoe dat komt lees je verderop.

Mantagorda.
Ligt aan de monding van de Colorado River. Dezelfde Colorado River die de machtige Grand Canyon heeft  uitgeslepen kabbelt nu rustig vlak achter onze camper rechtstreeks naar de Golf van Mexico. Langs de rivier staan prachtige buitenhuisjes en vissen vangen is hier hobby nummer 1. Ook langs het naastgelegen strand staan prachtige huisjes. Allemaal staan ze op palen omdat deze kust en deze rivier met enige regelmaat te maken krijgen met hoog water en zware stormen. Het ziet er allemaal heel pittoresk uit met diverse kleuren en soorten bouwsels. Onze buurman gooide aan het einde van de middag nog even een hengeltje uit en even later bleek dat aanleiding tot enige commotie op de camping. Redelijk stoïcijns haalde de goede man een enorme vis uit de Colorado. De vis wordt een “Black Drum” genoemd en is helaas niet eetbaar, want anders had de hele camping mee kunnen eten. Het was, zo vertelde hij, niet de grootste die hij ooit ving en hij hoefde de foto niet te hebben die we van dit festijn hadden genomen. Die foto staat bij de fotoverzameling.

Gezellige camping.
Het was überhaupt een fraaie camping. Nog maar drie jaar oud en prachtig (naar Amerikaanse begrippen) aangelegd. Er was vanzelfsprekend een camping manager en ook een camping host. Een soort gastheer wiens taak het is met een golfwagentje je te begeleiden naar de aangewezen plek die je vanuit het kantoor vanzelfsprekend al lang kunt zien liggen. De goede man bleek een bron van informatie te zijn en gaande het gesprek nam onze onrust wel enigszins toe.

Orkaan Ike.
Natuurlijk hadden we het wel gelezen en zelfs gezien, maar we waren het ook alweer vergeten. Afgelopen herfst is de Zuidkust van de Verenigde Staten genadeloos geteisterd door “Ike”. Deze storm was te vergelijken met Katrina (waar Jet en ik in een vorige vakantie al last van hadden), die zoals jullie weten de omgeving van New Oreans trof. Ike  nam een iets andere route en stevende af op een gebied iets ten westen van Houston. Op het allerlaatste moment draaide deze storm weer meer richting het Oosten en kwam aan land in de buurt van Galveston. En dat was nou net de plek waar we naar toe wilde gaan. Onze vriendelijke host vertelde dat het weliswaar mogelijk was om er langs te rijden, maar dat er nog heel veel beschadigd was en men bezig was met de wederopbouw. Er zou dus niet veel te beleven zijn en vrijwel alle RV parks zouden niet meer bestaan! Dat moesten we even gaan overdenken.

Galveston Island.
Uiteindelijk hebben we besloten alsnog de route over Galveston Island te nemen om wellicht toch een plekje te vinden. Via het plaatsje Surfside Beach kom je op het meest westelijke puntje van dit langgerekte eiland. Als je daar aan komt rijden denk je dat alles in orde is en er eigenlijk niets aan de hand is. Pas als je wat beter kijkt zie je toch links en rechts wat verwaaide daken en heel veel blauwe afdekzeilen op huizen. Verder oostwaarts op het eiland, richting de plaats Galveston zelf word het snel erger. Opeens houd de weg op en kun je alleen nog over het strand verder rijden.  Hele stroken huizen zijn daar volkomen weggeblazen. Halverwege het eiland lag het eens prachtige Galveston Island National Park. Daar is helemaal niets meer van over. De overheid heeft zich voorgenomen dat park geheel te herbouwen. Bizar om te zien is ook dat de weg op vele plaatsen helemaal verdwenen is. De grootste troep is ondertussen opgeruimd en met man en macht is iedereen zijn huis weer aan het opbouwen.  Volgens ons moet je echt veel lef hebben om hier een huis te bouwen. Het orkaan seizoen begint hier officieel 1 juli en je kunt er vergif op innemen dat deze strook vast nog wel eens aan de beurt komt.
Wij zien de treurnis, wensen iedereen veel sterkte en begeven ons naar Houston.

Liefs,
Maarten en Jet.

Golf van Mexico.

Veel zuidelijker dan nu zullen we niet komen. Hoeft ook niet, want het is hier warm, zonnig en heel gemoedelijk. We zijn aangekomen in het zuidelijkste puntje van deze reis.  Het eerste eindpunt was het plaatsje Corpus Christi, speciaal uitgezocht vanwege de mooie naam. Het was ooit een belangrijke havenplaats maar na een onfortuinlijke storm (en daar hebben ze er aan deze kust meer dan genoeg van) werd deze functie overgenomen door Houston. Dat ligt veel verder landinwaarts en er moest dus eerst een kanaal gegraven worden.  Corpus Christi is nu een typisch badplaatsje geworden met een paar pieren waar je kunt vissen, enkele restaurants en een aantal hoogbouw kantoren van de Bank of America. Aan de zuidkant ligt een heus vliegdekschip afgemeerd, een aquarium en een heel fraai zandstrand en dan hebben we alle bezienswaardigheden van Corpus wel zo’n beetje gehad. Veel mooier om te zien is de langgerekte groep eilanden vlak voor de kust.

Padre Island.
Na onze eerste nacht in Corpus Christi kregen we te horen dat het mogelijk moest zijn om op het strand van Padre Island te rijden en te kamperen. Dat hebben we dus direct geprobeerd en inderdaad aan de zuidkant van Padre Island ligt een nationaal park: Padre Island National Seashore. Daar kun je over een lengte van 60 mijl met je auto (4×4) lekker over heen rijden langs de woest kolkende zee. De eerste 5 mijl zijn ook toegankelijk voor “gewone “ auto’s en daar mag je dus gewoon met je campertje naar toe rijden en kamperen. Eerst inkopen doen, schoon watertank vullen, vuil watertank legen en op pad! Wat een feest. Kilometers leeg strand waarbij de dichtstbijzijnde mede kampeerders ongeveer 800 meter verderop staan.

Vliegeren.
Om de tijd een beetje zinvol te besteden hebben we een vlieger gekocht. De wind was echter nogal stevig dus we moesten uiteindelijk als contragewichtje voor onze vlieger de theeketel aan de staart binden om enige controle te houden over de capriolen. Deze aanblik bleek echter voor onze mede strandbezoekers ook niet  normaal dus we zijn enkele keren vereeuwigd door verbaasde Amerikanen. Ook  hebben we natuurlijk schelpjes gezocht en allerlei “vreemde” aangespoelde voorwerpen op het strand gevonden. In totaal zijn we drie dagen op dat strand gebleven en we hebben genoten van ons korte leventje als Robinson en Vrijdag !

Nog twee weken.
Verbazingwekkend hoe snel de tijd gaat. We hebben nog twee weken te gaan en zullen nog iets verder langs de kust reizen voor dat we richting Houston gaan. Het weer is op dit moment prachtig met veel zon en strak blauwe luchten. Wij vinden dat helemaal niet erg, maar de Texanen klagen steen en been omdat het feitelijk veel te droog is. Iedereen zit hier met smart te wachten op de noodzakelijke regen. Het is inderdaad erg droog en dor. De weilanden zijn bruin en dor en er wordt gevreesd voor het vee en de aankomende verbouw van gewassen. De weersvoorspelling is nog steeds in ons voordeel, maar we voelen wel mee met de boeren in deze streken.

Arm.
Het is moeilijk uit te leggen maar de bijzonder vriendelijke Texanen en andere Amerikanen in de streken waar we door heen rijden zijn in feite heel arm. Je kunt je nauwelijks voorstellen hoe armoedig de huizen, wijken, dorpjes er bij liggen. De infrastructuur is volkomen verouderd, kuilen, gaten, rommel en troep zijn gemeengoed. Slechts sporadisch en dan ook zeer afgeschermd ziet de boel er beter uit. Soms ligt er slecht 100 meter tussen absolute armoede en wanstaltige rijkdom. Dit land heeft absoluut een heel groot probleem. We hebben overwogen om een serie foto’s te maken om dit beeld aan jullie door te geven, maar we zien er vanaf. Het is TE genant en het zou wellicht ook onrecht doen aan de bijzondere vriendelijkheid en voorkomendheid van door ons gesproken Texanen. We maken slechts een uitzondering voor het winkelpersoneel in supermarkten. Dat kun je nauwelijks Texanen noemen.

Liefs,
Maarten en Jet.

Austin en San Antonio

Na onze bezoekjes aan de grenzen van Texas werd het weer eens tijd een stad te gaan bezoeken . De eerste stad is Austin. Zoals zo veel steden in Amerika heeft ook Austin iets om trots op te zijn. In dit geval “Live Music Capital of the World.” Austin is een redelijk grote stad met een heel klein centrum. Downtown is onderverdeeld in een aantal wijken waarbij met name rond sixth street alle cafés wel een vorm van live Music hebben. Wij besloten eerst maar eens te gaan eten in een goed restaurant en dat lukte deze keer uitstekend. Een geweldig restaurant waar we overheerlijke King Crab hebben gegeten. ( Als je niet weet wat dat is dan moet je op Discovery Channel eens naar het programma Deadliest Catch kijken). Onze Krab poten kwamen rechtstreeks uit Dutch Harbor gevlogen en het was een waar feest in het restaurant. Daarna besloten we een Ierse pub te gaan bezoeken op Sixth Street. Ook dat bleek een voltreffer. De pub was geheel in Ierland vervaardigd en verscheept naar Austin om daar weer in elkaar gezet te worden. Het was een vrijwel levensechte kopie van pubs die we bezochten in Dublin. De muziek was prima, het bier koud en het gezelschap uitstekend.

Oostenrijk in Austin.
Een van de muzikanten bleek een Oostenrijker te zijn die met behulp van een beurs nu muziek studeerde aan de Universiteit van Austin. Die vond het wel leuk om weer eens een stukje Duits Oostenrijks te praten en al snel zaten we gezellig te keuvelen over het leven in de Verenigde Staten en de verschillen in cultuur en sociale omgang tussen Europa en Amerika, We waren het roerend met elkaar eens dat in ieder geval de sociale omgang heel wat beter in Europa dan in Amerika is.  Het werd dus een lange en gezellige avond in hartje Austin.

San Antonio.
Iets ten zuiden van Austin ligt San Antonio en dat zou een hele mooie plaats moeten zijn en vooral beroemd vanwege “The Alamo”, een oude missiepost die ooit het geweldadige begin vormde van de staat Texas. Ook hebben ze zoiets als “The Riverwalk”. Dat moet je je voorstellen als de werven langs de grachten van Utrecht. Ik kom daar zo direct op terug.

RODEO!
Bij aankomst in San Antonio werden we bij de ingang van de camping al verwelkomd met een spandoek dat alle Rodeo fans van harte welkom wenst. Juist op het moment dat wij er zijn blijkt de 60e San Antonio Stockshow & Rodeo te zijn op een immens terrein nog geen mile verwijderd van onze camping. Dat mocht niet gemist worden! Jet en ik zijn dus de volgende ochtend maar eens op bezoek gegaan bij dit evenement en ook deze keer hebben we genoten. Eerst maar eens de gigantische stallen bezoeken. Bij de eerste stal werden we direct verrast door enkele voltallige families die gezamenlijk geschaard rond een paar fraaie koeien de beesten aan het manicuren waren. Knippen, fohnen, borstelen, schrobben etc. Direct daarna zou namelijk de parade zijn van deze raskoeien en de dames moesten er natuurlijk op het voordeligst bij staan.  Direct daarna naar de geitenstallen. Zelfde verhaal ! Daarna de varkensstallen waarbij,het zal geen verrassing meer zijn, precies hetzelfde gebeurde met de prachtige biggensoorten. Opvallend detail hier was wel dat de verzorgers er een stuk slordiger bijliepen dan de lieve beestjes die ze verzorgden.
En toen moesten we zo snel mogelijk ons plaatsje gaan zoeken in het gigantische theater rond de arena waar de Rodeo zou plaats vinden. Een grote zak popcorn voor bij de voorstelling en dan begint het feest.  Eerst de vlaggenparade en vuurwerk, dan het volkslied en een gebed voor de natie en de rodeodeelnemers.

1. Bareback Riding. Op een paard ZONDER zadel 8 seconden lang volhouden.
2. Saddle Bronc Riding. Op een paard MET zadel 8 seconden volhouden.
3. Barrel Racing. Op een paard zo snel mogelijk drie tonnen ronden.
4. Steer Wrestling.  In volle vaart van je paard springen terwijl je de stier bij de horens grijpt in een judo greep en het beest naar de grond werkt.
5. Bull Riding. Op de stier zitten en proberen 8 seconden te blijven zitten .
6. Tie down Roping. Op je paard met een lasso een stier vangen en vervolgens de achterpoten van het dier met een touwtje bij elkaar vastbinden.
7. Team Roping. Met twee paarden een stier vangen. De een werpt een lasso om de hoorns en de tweede doet dat met de achterpoten.

En dan nog wat speelsere onderdelen zoals het onvolprezen schaaprijden voor kleuters en het kalfjes vangen voor tieners.
Een kleurrijk spektakel met als slotact een live muziek optreden.

Daarna moe maar voldaan downtown San Antonio ingegaan om daar wat te gaan eten. Dat bleek echter GEEN goed idee te zijn. Het was ongelofelijk druk en naar later bleek kwam dat omdat het Valentijnsdag was. In San Antonio wordt dan een soort massa bruiloft georganiseerd langs de eerder genoemde Riverwalk.  Alles ramvol en die Riverwalk vonden wij maar een raar overgewaardeerd stukje waterweg. Dan zijn onze eigen werven langs de Utrechtse Grachten toch echt mooier !

Liefs,

Maarten en Jet

Roy Bean en Lily Langtry.

Als je de grens tussen New Mexico en Texas passeert rij je direct het land binnen waar de verhalen van Lucky Luke zich afspelen. Je komt steeds dichter bij Mexico en de grens tussen Mexico en de Verenigde Staten wordt daar praktisch vormgegeven door de Rio Grande. Dit grensgebied is al jaren een grote bron van zorg voor de Amerikanen, omdat hier elke dag honderden Mexicanen proberen illegaal Amerika binnen te komen. Dat is ook goed te merken aan de vele controles die links en rechts op onverwachte momenten opeens op de weg worden geïnstalleerd en waar ook wij direct weer onze paspoorten moeten laten zien. In dat gebied stromen twee grote rivieren; de al eerder genoemde Rio Grande en de Pecos rivier. Onze eerste stop is het plaatsje Pecos.

Het Pecosmuseum.

Het museum is gehuisvest in een oud hotel. Een prachtige verzameling van alledaagse gebruiksvoorwerpen uit de tijd van het echte Wilde Westen. Bij binnenkomst wordt je direct benoemd tot hulpsheriff en je krijgt de bijbehorende ster opgespeld. Die speld is ook het entreebewijs. De tour begint in de Saloon waar ook een echte schietpartij heeft plaatsgevonden met dodelijke afloop. De plek waar het slachtoffer zijn laatste adem uitblies staat duidelijk gemarkeerd en men is blijkbaar erg trots op deze gebeurtenis. In dit museum wordt ook duidelijk gemaakt dat een zekere Roy Bean hier twee keer per jaar naar toe kwam om recht te spreken.

De wet west van de Pecos.

Die Roy Bean, ofwel Judge Roy Bean is een zeer kleurrijk figuur. In de Lucky Luke albums komt hij regelmatig voor. Deze rechter was eigenlijk gewoon kroegbaas in dit godverlaten stukje Amerika. Bij gebrek aan beter werd hij benoemd tot rechter, maar gaf aan deze opdracht een geheel eigen invulling. Een beroemd verhaal over zijn eigen stijl is bijvoorbeeld dat op een dag het zielloze lichaam van een onbekende werd binnengedragen. Roy Bean stapte achter de bar vandaan en beval een grondige doorzoeking van de schamele bezittingen van de ongelukkige. Op het lichaam werd 41 dollar en een revolver gevonden. Judge Roy Bean sprak vervolgens recht. Het lijk werd schuldig bevonden aan het in bezit hebben van een verborgen wapen. De boete daarvoor bedroeg 41 dollar. En dit is nog maar een van de prachtige verhalen rondom Roy Bean.

Lily Langtry.

Behalve zijn loopbaan als rechter staat ook nog zijn fascinatie voor de oorspronkelijk Engelse actrice Lily Langtry centraal in het verhaal. Zijn Saloon annex rechtszaal hernoemde hij tot “The Jersey Lily”. Enige tijd later bouwde hij vlak achter de Saloon zijn eigen woonhuis, maar noemde dat Operahouse in de hoop dat hij Lily kon overhalen een keer op te komen treden in dit “Opera house” Ook Lily kun je terugvinden in de Lucky Luke albums. Het is tragisch voor Roy Bean dat hij nooit heeft mogen meemaken dat Lily ook daadwerkelijk de Saloon en het Operahouse heeft bezocht. Roy schreef haar dat hij de plaats waar hij woonde vernoemd had naar Langtry, het Operahouse gebouwd had en dat hij zich verheugde op haar bezoek. Haar antwoord was dat zij zeer verheugd was met al deze eer en helaas op dat moment allerlei optredens had zodat zij niet direct op bezoek kon komen. Wel bood zij aan om de “stad” een fontein te schenken. Judge Roy Bean schreef haar toen terug dat een fontein niet nodig was omdat de bewoners van Langtry alles dronken behalve water. Pas 8 maanden na de dood van Roy Bean is Lily Langtry alsnog op bezoek geweest in Langtry. Onze tweede stop in Texas was het dorp Langtry waar we vanzelfsprekend de originele Saloon en het Operahouse hebben bezocht. We denken met weemoed terug aan de onmogelijke romance tussen Lily Langtry en Judge Roy Bean. “The law west of the Pecos”.

Liefs,

Maarten en Jet

Batman woont in Carlsbad.

De grotten van Han zijn in vergelijking met de grotten van Carlsbad een soort tuinschuurtje. Wat een enorm groot grottenstelsel ligt hier onder de grond ! Zelden hebben wij ze mooier gezien dan in dit prachtige Nationale Park.

White’s City.

We hadden in White’s  City overnacht vlak voor de ingang van het park. Een slimme zakenman kocht dit stukje grond en begon er een hotel, een RV park, een restaurant, een pompstation en een heel idioot museum (One Million Dollar Museum) waar de meest belachelijke 55.000 dingen staan tentoongesteld.  Een kleine greep uit de inventaris. De twaalf grootste herten ooit geschoten in Winsconsin, tweekoppige slangen  en een kinderlijkje van 5000 jaar oud.

De grotten.

Je kunt de grotten met de lift of te voet betreden. Wij kozen voor te voet omdat dat de oorspronkelijke toegangsroute was. Wat een prachtige afdaling. De entree van de grot is een groot gapend gat en je moet via een behoorlijk steile helling afdalen, nadat je eerst een korte zedenpreek van de dienstdoende parkwachter aan moet horen. Geen kauwgom, niet eten, alleen drinkwater mag, geen muntjes in de onderaardse meertjes gooien, niet roken, alleen fluisteren en vooral geen stalagmieten en -tieten afbreken .
De tocht duurde alles bij elkaar toch zeker een uur of drie en toen hadden we nog niet alles gezien. Fenomenaal! Elke hoek leverde weer geheel nieuwe formaties en zalen op. Ronduit indrukwekkend is de grote zaal waar geen einde aan leek te komen. Ik denk dat de foto’s niet geheel recht doen aan de indrukwekkende verscheidenheid en de grootsheid van deze grotten.
Vleermuizen.

De grotten van Carlsbad zijn tevens beroemd omdat ze de grootste kolonie vleermuizen van de Verenigde Staten huisvest. Gedurende de maanden Maart tot en met Oktober vliegt de hele kolonie rond het vallen van de avond massaal de grot uit om in de omgeving  op jacht te gaan naar insecten. Speciaal daarvoor is voor de honderden toeschouwers een soort arena gebouwd waar van  dit schouwspel  genoten kan worden. Wij hebben geen enkele vleermuis gezien, want het is Februari.  Het deel van de grotten waar deze kolonie gehuisvest is ligt vlakbij de natuurlijke ingang die wij genomen hebben en is niet toegankelijk voor bezoekers.

TEXAS.
De storm hebben we overleefd en we verlaten het mooie New Mexico. De route gaat nu  naar Texas, “the lone star state”.  Terwijl we de staatsgrens overschrijden verandert ook direct de tijdzone. Zaten we tot nu toe in Mountain Standard Time (-8 uur in Nederland), wordt dat nu Central Standard Time (-7 uur in Nederland).  We hebben geen last van jetlag, maar het scheelt wel meteen weer een uur met wat we gewend waren.
Voor de volgende keer mogen jullie alvast op zolder de oude Lucky Luke stripboeken op gaan zoeken. Het eerste stukje van onze reis in Texas brengt ons naar het thuisland van deze populaire cowboy.  Legendarische figuren zullen in het volgende stukje een voor een de revue passeren.

Liefs,

Maarten en Jet.

E.T. phone home !

Het is eigenlijk helemaal niet wonderlijk dat het juist Roswell was waar een Unidentified Flying Object is neergestort. Als je hier naar toe komt rijden vanuit White Sands kom je door helemaal niets. En ik bedoel dan ook echt  dat het begrip volkomen leegte hier moet zijn uitgevonden. Kilometerslange vlaktes en kaarsrechte wegen die helemaal nergens naar toe lijken te gaan. Toen die drie buitenaardse wezens dus pech kregen met hun intergalactische versie van een Ford Fiesta zochten ze dus een veilig plekje om te landen. Veiliger dan Roswell kun je het niet krijgen. Eenmaal aangekomen was het al laat en we hebben dus eerst onze camper maar veilig geparkeerd. Prachtig avondrood en dat zou wel eens regen en storm kunnen betekenen. De volgende ochtend eerst een bezoekje aan het Roswell UFO museum EN researchinstituut. Jet stribbelde wat tegen, want die gelooft niet in die buitenaardse bezoekjes. Maar de liefde maakte dat ze toch met me mee ging. Na 5 minuten had ze er al genoeg van, maar wederom maakt liefde blind en bleef ze dus dapper volhouden.

Het museum.
Je kunt je voorstellen dat een dergelijk museum een curiositeit is en slechts sporadisch bezoekers ontvangt. Niets is echter minder waar. Ook op de vroege zondagochtend is al het behoorlijk druk. Wat ooit begon in een niet gebruikt kantoortje van een lokale bank is ondertussen ondergebracht in een omgebouwde bioscoop en binnenkort wordt er een volledig nieuw museum gebouwd. Dat allemaal dankzij de ongeveer  ¾ MILJOEN bezoekers per jaar ! Die komen vanuit de hele wereld hier naar toe om een enorme partij geschreven teksten te zien en een nog grotere stapel historische kranten- en radioberichten.  Er is namelijk helemaal niets tastbaars te zien. Het verhaal wil dat de Amerikaanse overheid vanzelfsprekend alle materialen in beslag heeft genomen en overgebracht heeft naar het zo mogelijk nog geheimzinniger AREA 51. Na de aanschaf van het gebruikelijk souvenir zijn we hard lachend in de auto gestapt en hebben deze godvergeten plaats maar weer verlaten. Als je het mij vraagt is het een van de best geslaagde pogingen om aan citymarketing te doen. Gewoon een volstrekt ongeloofwaardig verhaal in elkaar draaien, stug volhouden en ook nog de uitermate klungelige manier van communiceren van laaghoofdige regeringsambtenaren uitbuitten. Een absolute succesformule die nu 51 jaar na dato nog steeds vruchten afwerpt.

Storm.
Op weg naar Carlsbad dan maar. Die plek was ons al eerder zeer enthousiast aangeraden door de verkoopster van een fotozaak in Santa Fe. Carlsbad heeft de mooiste grotten ter wereld was haar stellige overtuiging hoewel zij zelf nog nooit een stap buiten de VS had gezet.  Bijna aangekomen in Carlsbad begon de lucht echter wel heel erg te betrekken en leek het ons geen slecht idee een veilig onderkomen te zoeken. Dat was eigenlijk  al te laat want terwijl we ons plekje stonden te reserveren barsten de hagel en regenbuien al los. Dat is op zich niet zo heel erg, maar de wind was werkelijk ongehoord. De hele camper stond te schudden zijn wielen. In een vliegende storm toch nog even snel alles aangesloten en toen een onrustige avond doorgebracht. Gelukkig hadden we alles al ingekocht en hoefde we dus slechts de magnetron aan te slingeren voor een voedzame maaltijd.
Het bleef nog lang onrustig en de nachtrust liet dus wat te wensen over. Morgenochtend gaan we alsnog de beroemde grotten van Carlsbad bezoeken en kijken of ze de grotten van Han overtreffen.

Liefs,

Maarten en Jet

Billy, Werner en Ham

Na onze stop in Santa Fe zijn verder naar het zuiden gereden. Het landschap verandert drastisch. Eerst nog wat bergen links en rechts en daarna enorme uitgestrekte vlaktes met helemaal niets. Heel in de verte doemen wat kleine  heuvels op en we naderen het land waar Billy The Kid heeft rondgereden en nogal wat overvallen en moorden op zijn geweten heeft. Dit kwaadaardige jongetje is uiteindelijk door de beroemde sheriff Pat Garret  om het leven gebracht. In die tijd werd links en rechts in de omgeving veel goud gevonden en daar kun je nog vrij veel herinneringen  aan terug vinden. De mooiste zijn wel de, in verval geraakte dorpjes. Deze “ghosttowns” zijn hier bij bosjes te vinden. Ze maken allemaal een heel verlaten en ietwat vervallen indruk.  In het spookstadje “White Oaks” staat de beroemde “No Scum Allowed Saloon”. Hier heeft Billy zelf aan de bar gestaan.

White Sands.
Na een prettige overnachting in het Sands RV park komen we dan via een prachtige route in het  deel van Amerika waar de raketgeschiedenis van de Verenigde Staten is begonnen. White Sands kent twee belangrijke attracties. Om te beginnen het wonderschone White Sands National Park. Een ongelofelijk mooi park waar  het “zand”, eigenlijk een soort gips, kilometers lang en breed opgesloten ligt tussen de hoge bergen. Het is echt spierwit en midden in het park hebben ze zeer futuristische picknick plekken gecreëerd. Zoals jullie kunnen zien op de foto’s was het weer prachtig weer en vanaf nu dragen we nog uitsluitend t-shirts.  We overnachten in Alamagordo en moeten nu toch echt hoognodig eens de was gaan doen. Het RV park heeft de beschikking over een grote wasserette en het wordt eens groot schoonmaakfeest.
Raketten.
De tweede grote attractie is de White Sands Missile Range. De plek waar na de tweede wereldoorlog Werner von Braun naar toe werd getransporteerd met een aantal wagonladingen V2 onderdelen. Dit is de plek waar vrijwel alle raketten in de Verenigde Staten zijn mede ontwikkeld en getest.  Sinds Maarten als klein jongetje op een camping in Italie samen met zijn vader naar de eerste maanlanding heeft gekeken zijn raketten en alles wat er mee samenhangt een levenslange fascinatie geworden. Tot onze verbazing konden we zelfs een stukje van dit ultra geheime complex bezoeken. Een aardig museum en een grote “tuin” vol raketten.  Aan de noordkant van White Sands ligt de “Trinity-site”, de plek waar de allereerste atoombom ter wereld tot ontploffing werd gebracht.  Dat specifieke plekje is om begrijpelijke redenen slechts tweemaal per jaar voor een zeer select groepje bezoekers te bezichtigen.  We hebben er dus geen foto van.
Chimp in Space!
Om het allemaal toch inzichtelijk te houden voor de belangstellende bezoeker kent Alamagordo een fraai museum waar je er nog meer over kunt lezen en zien. Een mooi detail is wel dat onder de vlaggenmasten van het museum de eerste chimpansee die ooit in de ruime is geweest ligt begraven. Deze chimpansee “HAM” heeft op deze wijze een mooi monumentje gekregen. Het grafje wordt gesierd door een boeketje kunstbloemen en een prachtige banaan. Hulde aan Ham voor zijn baanbrekende werk!

Donkere wolken.
Heel langzaam zien we in de blauwe lucht sluierbewolking ontstaan.  Het begint steeds donkerder te worden. De weesverwachting beloofd ons voor zondag een fiks onweer. Dat komt goed uit want het wordt zondag een buitenaards dagje. We gaan op weg naar Roswell, the alien capital of the World. Als we een UFO zien krijgen jullie de foto vanzelfsprekend hier ook te zien.

Liefs “from outerspace”,

Maarten en Jet

p.s. Dit bericht is ietwat verlaat gepubliceerd, omdat er dus inderdaad een prachtige storm losbrak. We moesten dus snel een veilig onderkomen vinden. Daarover binnenkort meer.

The Mother Road.

Na ons bezoek aan Monument Valley vertrokken we richting New Mexico, de volgende staat op onze route. New Mexico is een van de grootste staten van de USA en wordt ook wel “land of enchantment” genoemd.

Route 66.
Opeens valt ons oog op een bordje met “Historic Route 66”. Helemaal vergeten dat deze ooit beroemde weg hier langs loopt op zijn route van Chicago naar Los Angeles. Het was John Steinbeck die in zijn meesterwerk “The Grapes of Wrath” deze weg ooit “The motherroad, the road of flight” heeft genoemd.  We konden dus niet anders dan deze weg een stukje volgen. De weg zelf is niet langer in gebruik, maar er zijn gelukkig stukjes van bewaard gebleven. Het blijft een belevenis om hier te rijden. Voor onze motorrijdende vrienden en vriendinnen die het plan hebben om deze route ooit te volgen: Het kan als je je goed inleest en je moet rekening houden met HEEEEEELLLLE slechte stukken weg. Onze camper is op sommige stukjes volledig gedesintegreerd door de gaten en kuilen in de weg.  En zo kwamen we dan uiteindelijk aan in Albuquerque en reden we verder richting Santa Fe.
New Mexico is zo groot dat de regering van de US er ooit haar grootste geheimen onderbracht. Terwijl ik dit schrijf zitten we in Santa Fe en iets ten noorden van ons ligt Los Alamos, de plaats waar ooit heel veel geleerden van over de hele wereld naar toe werden gebracht om te werken aan de ontwikkeling van de atoombom. Iets ten zuiden van ons ligt de “Trinity-site”, de plaats waar ooit de allereerste atoombom ter wereld tot ontploffing werd gebracht. Dat zijn allemaal plaatsen waar we later op onze reis nog meer mee te maken krijgen.

Noord West New Mexico.

New Mexico kent ook nog prachtige andere plaatsen die zelfs terug gaan naar  er voor het bestaan van de huidige Verenigde Staten.  In deze hoek van de US bevinden zijn er veel Indianen reservaten die er meestal heel triest, desolaat een onderkomen uitzien. De historie gaat terug naar ongeveer het begin van onze jaartelling.

Fire and Ice.
Net over de grens van Arizona een New Mexico en net voorbij de steden Gallup en Grants beginnen de “Bad Lands”, ook wel “Malpais” genoemd. Ooit een actief vulkaan gebied en dat is ook goed te zien aan de vele lavavelden.  We hebben daar de Bandera krater bezocht en de Ice cave. Dat laatste is een onderdeel van een grote lavabuis, die voor een deel is ingestort en daarmee een grot vormt waar het zo koud blijft dat het ijs nooit smelt.  De volgende dag werd ons aangeraden een bezoek te brengen aan Acoma Pueblo. Dat dorpje is een onderdeel van het Acoma Indianen reservaat en wordt ook wel Sky City genoemd. Het is beroemd omdat het:
1.  Bewoond is vanaf  ongeveer 600 voor Christus;
2. De oudste kerk van de US huisvest ;
3. De oudste school van de US huisvest
4. Het bijzonder fraai gelegen is, boven op een Mesa en middenin een voor de rest lege vallei.

Call me Fred !
Je kunt Sky City alleen bezoeken onder begeleiding van een gids en vanzelfsprekend waren we weer eens bezoekers 5 en 6 van die dag. Onze gids heet “onuitspreekbaar” en dan gevolgd door Great Bear en Little Turtle of zo iets.  We mogen hem Fred noemen.  Het lijkt misschien een beetje een grapje, maar het werkt ongeveer als volgt. Een kind wordt geboren en krijgt een naam. Bijvoorbeeld Jan en dan moet er ook nog een familienaam (clan) aan gekoppeld worden. De Indianen kennen een matriarchaal systeem (erfrecht via de vrouwelijk lijn).  De clannaam van zijn moeder is Bear en dat wordt dan Big Bear. De clannaam van de moeder van zijn vader is Turtle en dat wordt little Turtle. Het resultaat is dus: Jan Big Bear Little Turtle. Dat principe kan nog voortgezet worden tot ongeveer 4 achternamen.

Santa Fe.
En nu zijn we dus in Santa Fe. Een prachtige plaats waar veel moois te zien is. Het is wederom prachtig weer en we hebben besloten een beetje pauze te houden.  Wat rondwandelen in het kleine centrum vol met  gebouwen in pueblo en adobe stijl. Het hangt overal vol met gedroogde chilipepers en het hele centrum is vergeven van de sieradenwinkels.  Dankzij onze reisgids hebben we een prachtig klein motel gevonden op loopafstand van de plaza. Morgenochtend (donderdag 5 februari 2009) gaan we weer verder naar het zuiden en zullen dan White Sands gaan bezoeken.

Liefs,
Maarten en Jet

Monument Valley

30- 31 Januari

Hoewel de rest van de verenigde Staten gebukt gaat onder vreselijk koud en miserabel winterweer krijgen wij het steeds warmer. De hoofdrichting van onze reis is nu steeds verder naar het zuiden met hier en daar een zijweggetje.  Op de route vanaf Mesa Verde komen we op een bijzonder punt in de USA.
Four Corners.
Four Corners is vergelijkbaar met ons Drielandenpunt in Vaals. Alleen op dit punt in de USA komen 4 Staten samen. Bijzonder is  ook dat dit punt midden in het zogenaamde Navajo reservaat ligt. Utah, Arizona, Colorado en New Mexico komen hier samen.  Je MOET $5 betalen om dit punt te mogen zien.  Behalve dit punt staan er omheen gedrapeerd een aantal houten hutjes waar de lokale autochtone Indiaan zijn met de hand vervaardigde zilversmeedkunsten of prullaria van lager allooi aan de man probeert te brengen.  We hebben hier welgeteld 10 minuten doorgebracht en toen zijn we maar direct links en rechts over de grens springend naar Monument Valley gereden. Onderweg weer die eindeloze wegen, maar deze keer een weg met tranentrekkend mooi uitzicht. We hebben de camper op een geven moment midden in de woestijn neergezet, een kopje koffie gebrouwen en een uur lang genoten van het uitzicht.

Camping en supermarkt.
De camping hadden we weer vrijwel voor ons zelf en wederom eersterangs uitzicht op de  Mesas (tafelberg). Bij de lokale Navajo supermarkt is het uitzicht ook geweldig. Voor jullie hebben we in de foto verzameling een paar illustratieve plaatjes toegevoegd !!
Tocht door Monument Valley.
De volgende dag hebben we met een lokale gids de geheimen van Monument Valley leren kennen. De Mesas kun je zelf wel zien (van mijlen ver zelfs), maar de echte schoonheid ligt verborgen in de vele canyons, die je dus alleen kunt bezoeken onder begeleiding van een gids.  Prachtige tocht met een soort omgebouwde jeep, heerlijke hamburger lunch op het kampvuur in een verborgen hoekje van het park. Je komt hier werkelijk ogen te kort. De wind, het water en de temperatuurverschillen zorgen hier voor bijzonder natuurlijke kunstwerken. De kleurschakering is zelfs op de foto’s nauwelijks te reproduceren. Een en dezelfde rots heeft gedurende de dag wel 20  verschillende kleuren. Ook fraai om te zien zijn de vele arches (bogen). Ook van al dit moois een selectie bij de foto’s.
Leuke dingen.
Ergens op deze tocht kom je bij John Ford’s Point. John Ford was een beroemde regisseur van ontelbare films, waarvan heel veel met de bekende John Wayne. Op dat punt staan een paar houten hutjes, kraampjes met zilverwerk (ja, ja alweer!) en een oude caravan waar je in betere tijden cola en koffie kon kopen. De grote attractie is echter dat ,via een voor ons onbekend gebleven geheim signaal, opeens uit een van die houten hutjes een als John Wayne verklede Indiaan ( Oh, ironie) op een wat stoffig paard komt sjokken die dan pontificaal midden voor het grandioze uitzicht gaat staan. Mocht je nu voldoende moed hebben om dit bijzonder exemplaar op de foto te zetten dan kost je dat $ 2.
Een bijzonder ingenieuze manier van geld verdienen, want het is wel een bijzonder plaatje.
Aan het einde van de prachtige tocht wordt er toch nog wat persoonlijke informatie uitgewisseld. Henriette verteld onze gids dat we zelf op een woonboot wonen. De lieve mevrouw moet dat verhaal nog zeker twee keer herhaald krijgen en gelooft het nog steeds niet. Of we alsjeblieft zo vriendelijk willen zijn om een foto te sturen van deze bijzondere wijze van wonen, want dat was toch werkelijk ongelofelijk.

De volgende keer gaan we het hebben over New Mexico, atoombommen, UFO’s en wat we nog meer tegen zullen komen.

Liefs,

Maarten en Jet